W samym sercu zielonego lasu mieszkał borsuk o imieniu Borys. Borys był bardzo ciekawskim zwierzakiem. Lubił odkrywać nowe ścieżki i sprawdzać, co kryje się wśród krzaków i drzew. Pewnego ranka obudził się wcześniej niż zwykle, bo poczuł, że ten dzień będzie wyjątkowy. – Dziś wyruszę dalej niż kiedykolwiek! – powiedział do siebie Borys, zakładając swój ulubiony kapelusik w paski. Borys wyruszył przez las, uważnie nasłuchując śpiewu ptaków. Po drodze spotkał swoją przyjaciółkę zajączkę Zosię, która właśnie ćwiczyła skoki nad mchem. – Gdzie się wybierasz, Borysie? – zapytała Zosia, podskakując wokół niego. – Idę tam, gdzie jeszcze nikt z nas nie był! Chcesz iść ze mną? – zaproponował borsuk. Zosia aż zadrżała z emocji. – Oczywiście! Wędrowali razem, a po drodze dołączył do nich wiewiór Witek. Zszedł na dół z wysokiej sosny, bo słyszał śmiech przyjaciół. – Nie możecie iść bez mnie! – zawołał i zaraz był tuż obok. Wesoła trójka szła coraz głębiej w las. Nagle przed nimi rozciągnął się gęsty, pachnący paprociami zagajnik. Za zagajnikiem zauważyli ogromny, stary pień drzewa, pod którym znajdowała się niewielka dziura prowadząca prosto pod ziemię. – Nigdy wcześniej tego tu nie widziałam – szepnęła Zosia. Borys pierwszy podszedł bliżej. – Wygląda jak wejście do jakiegoś tunelu... Czy odważymy się sprawdzić, co jest w środku? Przyjaciele spojrzeli na siebie z szeroko otwartymi oczami. Co znajdą pod ziemią? Czy spotkają tam nowych mieszkańców lasu, czy napotkają coś niezwykłego? Zebrały się na odwagę i zaczęły ostrożnie wchodzić do środka, gdy nagle usłyszeli cichy szelest dochodzący z ciemnego tunelu...