Lena już dawno porzuciła wieczory z książkami fantasy, ale tego dnia, wracając przez mglisty las pod miastem, poczuła się znów jak dziecko. Przez kilka tygodni śniła o tym miejscu: stary dąb z rozdwojonym pniem skrywał pod sobą coś, co pulsowało światłem. Teraz naprawdę tu była. Zegarek wskazywał 22:16, a miękki luminescencyjny blask przenikał spod korzeni, a Lena przyklękła, czując dziwny dreszcz na karku. W mieście życie płynęło według ustalonego rytmu. Praca, studia, wieczory z przyjaciółmi — wszystko w przewidywalnych ramach. Ale Lena ostatnio coraz częściej łapała się na tym, że nie pasuje do tych ram. Czuła, jakby wokół niej naciągała się niewidzialna granica, która coraz bardziej ją ściskała. Odkąd pamiętała, szukała „czegoś więcej”. To „więcej” pojawiło się pod postacią snów: lasu, drzewa i świetlistego portalu. W końcu zdecydowała się tu przyjść, nawet jeśli brzmiało to absurdalnie. Znalazła dąb na skraju polany. Korzenie splątały się w osobliwy tunel, a Lena prawie słyszała z nich cichy szept. Przesunęła dłonią po mchu i poczuła pulsowanie – jakby pod ziemią kryło się serce. Gdy nagle poruszyła korzeń, ziemia pod nią rozwarła się z cichym trzaskiem i pojawił się krąg światła. Lena, z bijącym sercem, cofnęła się, lecz coś niewidzialnego zatrzymało jej rękę. Światło zaczęło się w nią wlewać, a przed oczami pojawiły się obrazy: miasto pogrążone w ciszy, obce postaci w maskach z liści, wirujące ptaki o metalicznych piórach. Słyszała własne imię, wypowiadane w nieznanym języku. Wzięła głęboki oddech i zawahała się tylko przez chwilę. Przekroczyła linię między korzeniami... i poczuła, jak wszystko wokół niej wiruje. Zanim zdołała krzyknąć, światło pochłonęło ją całkowicie. I wtedy...