Za miasteczkiem był wielki park. Rosły tam stare dęby, a na ich gałęziach śpiewały szpaki. W tym parku codziennie bawiła się Lena razem ze swoim psem Fafikiem. Lena była ciekawska i lubiła przygody, a Fafik zawsze biegał radośnie wokół niej, machając ogonkiem. Pewnego słonecznego popołudnia Lena zauważyła, że pod jedną z ławek leży coś błyszczącego. Ostrożnie podniosła materiał, który okazał się miękką, kolorową peleryną. Lena zarzuciła ją na ramiona i nagle zrobiła się... niewidzialna! — Fafik, patrz! — zawołała, ale Fafik rozglądał się zdziwiony, szukając swojej pani. Dopiero gdy Lena zdjęła pelerynę, pies szczęśliwie ją obwąchał i polizał po dłoni. Lena zrozumiała, że ta peleryna daje jej supermoc niewidzialności. Tego dnia Lena i Fafik bawili się w chowanego jak nigdy dotąd. Lena skradała się niewidzialna do ptaków i obserwowała je z bliska, a Fafik biegał i szukał jej tropów w trawie. Ale wtedy, przy gęstych krzakach, Lena usłyszała ciche szeleszczenie. Zza zielonych liści coś się poruszyło. Fafik nastawił uszy i wydał cichy pomruk. Lena, w pelerynie, zrobiła krok bliżej. Co kryło się w krzakach? Czy odważą się sprawdzić to razem?