Lena studiowała kartografię i dorabiała nocami w bibliotece portowej, gdzie mapy pachniały solą i historią. Tego wieczoru przyniosła z magazynu rulon zniszczonego pergaminu, owinięty sznurkiem i zaschniętą rdzawą wstęgą. Na marginesie ktoś narysował prowizoryczną latarnię i dopisał: Gdy cień luny dotknie soczewki, zejdziesz niżej. Słowa brzmiały jak żart, lecz pergamin miał plamy soli, a krawędzie okopciły się od dawnego ognia. – Wiesz, co to może znaczyć? – zapytała Tymka, kolegę z sekcji żeglarskiej, zerkając na szkic miesięcy. – Jeśli chodzi o soczewkę, to Latarnia Wtórna ma starą Fresnela, dawno wyłączoną i podobno niebezpieczną. Nim rozsądek zapanował, spakowali latarki, kompas po dziadku Tymka, i ruszyli w stronę pociemniałego falochronu. Wiatr niósł zapach wodorostów, a mewy darły się nad głowami, gdy przypływ wyrównywał oddech z miastem. Latarnia stała na krańcu cypla, zardzewiała i wyszczerbiona, lecz drzwi ustąpiły pod ich zgodnym, ostrożnym naporem. Schody wiły się ciasno w górę, a na poręczy ktoś wyrył gwiezdną siatkę, zgodną z mapą z biblioteki. – To nie jest przypadek – wymruczała Lena, dotykając stalowego nitu, pod którym tkwił prawie niewidoczny znak. Kruk zakrakał z rozbitego okna, jakby ostrzegał, ale oboje ruszyli dalej, ciekawość pchnęła ich wyżej. Sala latarni była chłodna, a wielka soczewka Fresnela spoczywała krzywo, popękana jak wysuszone koryto rzeki. Na podłodze leżał mosiężny dysk z grawerem faz księżyca i nacięciami pasującymi do kompasu. Gdy zmierzch zapłonął na pomarańczowo, Lena ustawiła dysk, a Tymek przytrzymał igłę, aż mechanizm kliknął. Zębatki gdzieś pod nimi ruszyły, drgnęła podłoga, i z sykiem uniósł się panel, odsłaniając kamienne schody w dół. Zeszli powoli, oświetlając kroki, czując woń smoły i maszynowego oleju, jakby latarnia oddychała pod skorupą ciszy. Po ścianach biegły zacieki przypływów, a białą kredą ktoś narysował strzałki, które zawracały w nieoczekiwanych miejscach. Nad odrapanym włazem widniało zdanie: Nie wracaj, jeśli nie wiesz, gdzie byłeś; kompas drżał w dłoni. Przed nimi stały żelazne drzwi z bulajem, zza których pulsowało światło; Lena chwyciła koło, a za szybą poruszył się cień. Koło zapiekło się, potem puściło i jęknęło, kiedy Lena i Tymek zgodnie przekręcili je o jeden obrót. Gdzieś nad nimi zaskrzypiała soczewka, w latarni zabłysnął ledwie cień blasku, jakby ktoś wygładził ciemność. Przez szczelinę powiało chłodem i zapachem głębin, a ściany odpowiedziały stukaniem, krótkim, wyczekującym, dokładnym jak sygnał. – Słyszysz? – wyszeptał Tymek, kiedy coś zapukało jeszcze raz, bliżej, a ciemność za drzwiami poruszyła się wyraźniej.