Wiatr niósł ze sobą smak soli i coś jeszcze, metaliczny posmak, jakby morze ostrzyło noże o brzeg. Wysokie trawy syczały pod naporem porywów, a ruchome wydmy skrzypiały, jakby były ogromnym, piaskowym instrumentem. Nad linią sosnowego lasu unosił się kształt latarni Stilo — ciemna sylweta na tle bladego nieba. — Mówiłam, że tu będzie pusto — parsknęła Nina, przyklękając na chłodnym piasku. Miała czternaście lat, włosy związane w wysoki kucyk i kieszenie bluzy wypchane aż po brzegi muszelkami, które wcale nie były jej potrzebne, ale „może się przydadzą”. — Pusto to jest w twojej torbie — mruknął Igor, piętnaście lat i nowiutki multitool przypięty do paska. — I w budżecie. A do latarni jest z półtorej godziny w jedną stronę. Babcia Hela obiecała racuchy, pamiętasz? Nina zamiast odpowiedzieć, odgarnęła dłonią cienką warstwę piasku. Coś błysnęło. Nie był to odłamek szkła ani kapsel. Mały, okrągły przedmiot wydobył się spod ziarnek jak moneta z opowieści o poszukiwaczach skarbów. Był cięższy, niż się spodziewała, zimny mimo słońca. — To nie kapsel — powiedziała triumfalnie. Przyjrzała się znalezisku. Mosiężny krążek z grawerem: róża wiatrów, rząd cyfr na obwodzie i drobne litery, które najpierw wyglądały jak ryski zostawione przez pazury mewy. Zmrużyła oczy. Napisy były starannie wyryte: „54°45′ N 17°44′ E” oraz pod spodem: „Słuchaj wiatru, ustaw się na 107”. — Koordynaty — zauważył Igor od razu, przeciągając palcem po krawędzi krążka. — Mniej więcej… tutaj. — Machnął ręką w kierunku północnego wschodu, gdzie zza sosen wyglądała latarnia. — A to o 107 stopniach? — Spojrzał na Nię. — Brzmi jak kurs. Albo… pułapka na turystów z wyobraźnią. — To mówi chłopak, który trzyma przy pasku narzędzie z piętnastoma funkcjami — odparła Nina i wstała, przesiewając piasek przez palce. — Chodź. Sprawdzimy. Po drodze z przyzwyczajenia liczyła kroki. Lubiała porządkować świat w równe liczby, choć jednocześnie gubiła gumki do włosów. Igor sprawdzał GPS w telefonie, ale sosny robiły swoje — zasięg skakał, a wiatr drżał w igłach jak szeptujący tłum. Babcia Hela mieszkała w małym domu w Sasinie, z werandą, na której zawsze pachniało lawendą i smażonymi naleśnikami. W salonie stała kredens pełen starych talerzy, a na ścianie — mapa. Nie taka z nowoczesnego atlasu. Zielone plamy, kremowy papier, brzegi zaokrąglone od czasu. Na lewym górnym rogu drobnym, piskliwym pismem ktoś kiedyś dopisał: „Słuchaj tylko wiatru. Nie ludzi”. — Babciu, kto to napisał? — spytała Nina, wchodząc do domu z piaskiem w butach. — Twój pradziadek — odpowiedziała Hela, nie odrywając wzroku od patelni. — Mówił tak zawsze, kiedy morze się stawiało. A teraz buty na wycieraczkę. I ręce umyć. Co to masz? Nina położyła krążek na stole. Babcia ujęła go w palce, jak bierze się w dłonie obce pisklę — delikatnie, ale pewnie. — Pochodzi? — mruknęła Hela. — Róż też widziałam wiele. Ta… — przekręciła dysk tak, by światło padło na grawer. — Ta jest taka, jakiej nie pamiętam. Od kogo macie ten numer kierunku? — Z krążka. — Igor usiadł naprzeciw. — 107. I koordynaty prawie jak latarnia, tylko trochę w głębi. — Latarnia bywa kapryśna — uśmiechnęła się babcia, odkładając dysk. — Zwłaszcza kiedy wiatr zmienia głos. Ale zupy z latarni nie zrobisz. Jedzcie. Wieczorem rozłożyli na stole mapę i świecę, jakby odgórnie ustalili, że smartfony to zbyt łatwe. Krążek pasował do okręgu narysowanego wokół latarni, jakby był dla niego dopasowany. Napis „ustaw się na 107” uparcie wracał Nini w myślach, mieszał się z cichym jękiem wiatru wydobywającym się spomiędzy okiennych ram. — Może to jakaś gra? — rozważał Igor. — Taki dawny geocaching. — Przesunął krążek o milimetry, a cienie zatańczyły na mapie. — Albo… ktoś chciał, żeby ktoś inny trafił do konkretnego miejsca, kiedy wieje z określonego kierunku. Patrz: jeśli wiatr idzie z północnego zachodu i ustawisz się na 107 stopni, będziesz szedł wzdłuż ściany lasu, a nie otwartym piaskiem. Lepiej. — To ty biegasz na orientację, nie ja — odparła Nina, ale w jej głosie słychać było coś więcej niż żart. — Jutro pójdziemy. Zobaczymy, czy latarnia jest kapryśna. Następnego dnia wiatr zmienił się naprawdę. Nie było go mniej — po prostu brzmiał inaczej, niż dzień wcześniej, niż zwykle. Nie gwizdał; ryczał w wydmach, a potem nagle milkł, jakby ktoś go ściszał. Cienkie gałązki krzewów uderzały o siebie, robiąc z lasu niewidzialne pudło rezonansowe. Niebo było jasne i ostre, jakby ktoś przetarł je szkłem. — Widzisz? — wskazała Nina igłę kompasu w aplikacji w telefonie. — Sto siedem. Niby nic. A ja mam gęsią skórkę. — To przez to, że zgubiłaś czapkę — mruknął Igor, ale też przyspieszył. Ścieżka wiodła wzdłuż sosen, igły skrzypiały pod butami. Kiedy wyszli z lasu, latarnia stała jeszcze wyżej niż wczoraj — w rzeczywistości nie urosła, ale z bliska wydawała się bardziej rozważna i mniej romantyczna. Czerwona czapka na szczycie, białe ściany, betonowe fundamenty. Na bramie wisiała żółta tablica: „Obiekt w remoncie. Wstęp wzbroniony”. — Czyli koniec wycieczki — powiedział Igor z ulgą, która miała udawać rozsądek. — Albo początek — odparła Nina cicho. To, co ją zatrzymało, nie była brawura. Było to brzęczenie. Ciche, ledwie słyszalne pod naporem wiatru, ale uporczywe — tak jakby w środku coś grało pojedynczy dźwięk, który nie chciał wybrzmieć. — Słyszysz? — Nina pochyliła głowę. — Transformator? — Igor skrzywił się i wsunął dłonie głębiej w kieszenie. — Może zostawili coś włączone. Chodźmy… Zabrzmiało to bardziej jak pytanie niż propozycja. Nina przytuliła krążek do dłoni. Od wczoraj stał się jakimś dziwnym dodatkiem do niej samej. Był przyjemnie ciężki, tak jak czasem dobre decyzje bywają ciężkie, ale słuszne. — Dwa kroki. Popatrzymy przez siatkę i wracamy, dobra? — mruknęła. Z boku ogrodzenie nie dochodziło do ściany — piaszczysty teren pewnie osunął się po ostatnim deszczu. Przecisnęli się przez lukę uważając na wystające druty. Latarnia z bliska pachniała metalem i starym smarem. Drzwi były zamknięte na żelazny łańcuch, ale przy ich ramie, bliżej ziemi, znajdował się drobny znak, na pierwszy rzut oka bez sensu: róża wiatrów wielkości monety, prawie starte linie, jakby ktoś drapał twardym przedmiotem w tynk. Nina przykucnęła. — Taką samą masz na krążku — zauważył Igor, pochylając się nad jej ramieniem. Przytknęła mosiądz do kamienia, dotknęła krążkiem znaku. Coś kliknęło — cicho, ale tak wyraźnie, jak odruch końca zdania. Krążek wpasował się w rysunek z wieloletnią pewnością, jakby całe życie czekał na to miejsce. Igor wstrzymał oddech. — Nie podoba mi się to — powiedział, co było uczciwe. — Bardzo mi się to nie podoba. — A mnie tak — wyszeptała Nina, choć serce miała już wyżej niż zwykle. — Tylko… tylko zobaczmy, co to zrobiło. Węgłowa płyta obok drzwi drgnęła. Najpierw odrobinkę, jak skrzypiąca szuflada. Potem na tyle, że piasek ześlizgnął się w szczelinę i utknął, wydając trzeszczący dźwięk. Z wnętrza popłynął chłód, nie taki zwykły, od cienia. Raczej jakby ktoś otworzył lodówkę pełną nocnego powietrza z otwartego morza. Brzęczenie z latarni zmieniło się o pół tonu, a wiatr jakby przystanął, słuchając. — Nina — Igor wyciągnął rękę, jakby mógł nią zatrzymać całe to zjawisko. — Jeśli tam jest… — Cokolwiek — dokończyła za niego. Szczelina się poszerzyła. W półmroku zamigotało coś mlecznego, na chwilę jak refleks światła na wodzie. Wysoko, powyżej ich głów, w latarni coś zamrugało. Szkło obróciło się o ułamek, jak powolny oddech olbrzyma, choć żaden elektryk nie stał przy tablicy, żaden zegar nie bił. Nina poczuła, jak krążek w jej dłoni nagle staje się ciepły. Na tyle, że niemal go upuściła. — Słyszysz? — Igor wskazał na hak obok drzwi, na którym wisiał stary, przesunięty na bok hełm ochronny. W jego wnętrzu tkwiło małe, zapomniane radio. Czerwone światełko zaświeciło się, jakby dopiero co dostało energię. Zaskrzypiało w środku, jak odchrząkujący starzec, i nagle odezwał się głos, zniekształcony, ale nieprzypadkowy: — Punkt sto siedem aktywowany. Nie opuszczać pozycji. Nina i Igor spojrzeli na siebie, a potem na szczelinę, która rozszerzała się coraz bardziej. Z góry, po metalowych schodach, zaczął zbiegać dźwięk kroków. Najpierw pojedyncze uderzenia, potem coraz szybsze. I nie brzmiało to jak echo ich własnych oddechów. — Ktoś tam jest — szepnął Igor. Nina mocniej ścisnęła krążek. Szpara w płycie, którą poruszyli, stanęła nagle w pół ruchu, jakby czekała na coś, na kogoś. A dźwięk kroków — już niemal tu. Tuż za drzwiami rozległ się zaskakująco bliski, niski głos: — Nie ruszać się.