Szum deszczu odbijał się echem od starych, kamiennych ścian rynku. Szymon, Lena, Filip i Ola tłoczyli się pod daszkiem antykwariatu, czekając aż ulewa minie. Tyle razy spacerowali tymi uliczkami, ale dziś wieczorem wszystko wydawało się inne – jakby miasto oddychało głębiej, szeptało coś w ciemności. Szymon zerknął na zegarek. "Ostatni autobus za pół godziny. Zanim przejdziemy przez rynek, może jeszcze raz zobaczymy tę studnię? Kto w ogóle ją zamknął na cztery spusty?" Ola przewróciła oczami, ale nie powiedziała nie. Wszyscy bali się tej studni, od kiedy starsi chłopcy opowiadali o duchach i smoku pod miastem. Cała czwórka ruszyła więc ku starym, żelaznym balustradom, oplatającym wiekowy właz. Tego wieczoru właz był otwarty. Zardzewiała kłódka leżała porzucona na bruku, jakby ktoś w pośpiechu zrezygnował z zamknięcia przejścia. Lena przygryzła wargę i rzuciła ciche: "To dziwne... Zawsze był zamknięty." Filip oświetlił wejście latarką z telefonu. Z ciemności bił chłód, pachniało mokrą ziemią i czymś nieznanym, jakby spod spodu dochodziły metaliczne nuty. Przez chwilę nikt się nie ruszał. "Schodzimy?" – zapytał Szymon, starając się brzmieć odważnie. Ola kiwnęła głową, a Lena już pierwsza położyła dłoń na drabince. Jeden po drugim zeszli w dół, czując jak zamykają się nad nimi dźwięki miasta, a wokół gęstnieje mrok. Po kilku metrach znaleźli się w szerokim, łukowatym tunelu. Ściany lśniły wilgocią i pełne były tajemniczych zarysowań – jakby ktoś dawniej w pośpiechu zostawiał tu znaki. Filip rozjaśnił nieco światło i wtedy zobaczyli to, co znajdowało się na końcu korytarza: stalowe drzwi z wyrytą na nich datą „1424” oraz dziwnym, trójkątnym symbolem. Drzwi były uchylone na milimetr, a zza nich dolatywał cichy, jednostajny dźwięk – pulsujący niczym bicie serca. Lena szeptem rzuciła: "To chyba bicie... tylko czego?" Nagle, gdy Lena wyciągnęła rękę, by dotknąć drzwi, w tunelu rozległ się skrzypiący dźwięk, a tuż za nimi ktoś zasyczał: "Nie wchodźcie..."