Stara kamienica na rogu ulicy Złotniczej od zawsze wzbudzała ciekawość mieszkańców. Jej okna lśniły nawet wtedy, gdy słońce dawno już zaszło, a drzwi wejściowe skrzypiały przy każdym podmuchu wiatru. Sylwia, ciekawska studentka historii sztuki, wprowadziła się tu dopiero dwa tygodnie temu. Pewnego wieczoru, kiedy wracała do swojego mieszkania na trzecim piętrze, zauważyła, że na końcu wąskiego korytarza drzwi, które zawsze były zamknięte na kłódkę, są uchylone. Wahanie trwało tylko chwilę. Sylwia poczuła, jak serce bije jej szybciej, i delikatnie pchnęła drewniane drzwi. Po drugiej stronie korytarz rozświetlało setki odbłysków światła. Zaskoczona wkroczyła ostrożnie do środka i niemal natychmiast natknęła się na Adriana, swojego sąsiada z drugiego piętra. Adrian, zawsze opanowany i chłodny, wyglądał na zaintrygowanego, ale też lekko zaniepokojonego. — Też tu przyszłaś? — szepnął, rozglądając się nerwowo. — Nigdy nie widziałem tego wnętrza. Patrz, wszystko jest w lustrach. Rzeczywiście, ściany, sufit, a nawet podłoga pokryte były lustrami. Każde odbijało światło i światło mnożyło się w nieskończoność, tworząc wrażenie, że korytarz ciągnie się bez końca. Sylwia dotknęła jednej z tafli. Wbrew oczekiwaniom, jej odbicie... uśmiechnęło się drwiąco, choć ona sama nie ruszyła ustami. — Widziałeś to? — zapytała drżącym głosem. Adrian skinął głową. Lustra nagle zaczęły szumieć, a przez ich powierzchnię przemykały cienie obcych postaci. Jedno z odbić wyciągnęło do nich rękę, jakby chciało ich zaprosić do środka. Drzwi za nimi zatrzasnęły się z hukiem, gasząc jednocześnie wszystkie inne dźwięki. W tej ciszy Sylwia i Adrian poczuli dziwną obecność – jakby całe miejsce czekało, aż zrobią kolejny krok.