W Sercowym Lesie, gdzie drzewa miały liście jak serduszka, a motyle śmigały wesoło od kwiatu do kwiatu, mieszkała Frania i jej najlepszy przyjaciel Leon. Pewnego ranka, gdy rosa błyszczała na trawie, Frania znalazła pod wielkim dębem stary, kolorowy kuferek. Kuferek miał złoty zamek w kształcie uśmiechu. — Leon, chodź tu! — zawołała Frania, a jej głos rozbrzmiał echem między drzewami. Leon przybiegł zadyszany, a jego brązowe oczy błyszczały z ciekawości. Ostrożnie otworzyli kuferek. W środku leżały różne przedmioty: miękka chmurka, malutkie lustereczko, zielone piórko, a nawet szklany kamyk, który świecił na niebiesko. Frania dotknęła chmurki — od razu zrobiło jej się lekko i radośnie, jakby chciała podskakiwać z miejsca! Leon wziął piórko — poczuł łaskotki w brzuchu, które przypomniały mu, jak się śmieje z przyjaciółmi. Każdy przedmiot miał w sobie inne uczucie: odważne, wesołe albo takie, co powoduje motyle w brzuchu. Nagle… z głębi lasu dobiegł ich cichy, melodyjny dźwięk, jakby ktoś grał na dzwoneczkach. Frania i Leon spojrzeli po sobie zaskoczeni i podekscytowani. — Co to może być? — szepnęła Frania. Chwycili kuferek i ruszyli ścieżką, z sercami pełnymi nowych uczuć. Z każdym krokiem dźwięk stawał się coraz głośniejszy, a las dookoła nich rozświetliły kolorowe świetliki. Przed nimi rosło olbrzymie drzewo z drzwiami w kształcie serca. U progu drzewa widać było coś, czego jeszcze nigdy nie widzieli...