Stara biblioteka miejska czuwała nad rzeką jak łódź zacumowana w ciemności, z oknami jak oczy. Nocny dyżur zawsze przypadał Lenie, bo umiała słuchać szmerów, których inni nie zauważali. Deszcz wybijał rytm o okna, a zegar w czytelni mruczał metalowym sercem. Lena zamknęła za sobą ciężkie drzwi, położyła pęk kluczy na biurku i włączyła lampę z zielonym kloszem. Światło spadło na kartę zwrotów oraz paczkę, której nikt nie zapowiedział, wciśniętą pod stosem czasopism. Woda w kaloryferach śpiewała cienko, zapowiadając noc, która nie lubiła pytań, ale je prowokowała. Na wiekowej skrzyni widniała wyblakła pieczęć skasowanego klasztoru i krótka adnotacja czarnym atramentem. „Do rąk bibliotekarki nocnej, według zwyczaju, bez zwłoki” — przeczytała półgłosem, wyczuwając, jak listwa blatu drży pod deszczem. Zdjęła sznur i uniosła pokrywę, powoli, jakby otwierała klatkę, której lokatorów nikt nie widział. W środku leżała księga obciągnięta skórą, która pachniała rzeką i chłodem kamienia. Była ciepła jak policzek i oddychała płytko, niewidzialnym ruchem na krawędzi stronic. Na dnie skrzyni tkwiła jeszcze karteczka z trzema zasadami, pisana równą, posłuszną ręką. „Nie czytaj na głos, nie otwieraj po północy, nie podawaj prawdziwego imienia.” Na zegarze było dwunasta bez dwóch minut, więc Lena uśmiechnęła się z przekorą. „Zobaczymy” — szepnęła do pustej sali, kładąc księgę na pulpicie, gdzie cyrkulował ciepły strumień lampy. Za szybą przeleciał tramwaj, a jego światło przecięło czytelnię jak ruchoma brzytwa. Kiedy dotknęła okładki, kurz uniósł się jak para nad herbatą i ułożył się w znak przypominający skrzela. Babka Leny opowiadała kiedyś o szeptniku, który potrafi przywracać zapomniane imiona ludziom i miejscom. Lena udawała wtedy, że nie wierzy, ale nauczyła się chować swoje imię za maską zdrobnień. Teraz okładka falowała pod palcami jak bok śpiącego kota, a bibułka w środku zaszeleściła jak trawa. Strona tytułowa była pusta, lecz powoli pojawiły się linie, najpierw jak mapy nurków, potem jak plan czytelni. Pojawiły się też słowa, opisujące jej kroki sprzed chwili, z dokładnością do skrzypnięcia fotela. „Podaj imię, a otworzę przejście” — narysowały się litery, jakby ktoś pisał igłą na wodzie. Zegar uderzył trzynasty raz, chociaż mechanizm nigdy nie znał takiej liczby, i w całym budynku zgasły świetlówki. Drzwi do magazynu odchyliły się o szerokość dłoni i tchnęło chłodem, w którym mieszał się zapach lilii oraz popiołu. Z ciemnego prześwitu napłynęła kołysanka, dokładnie ta, którą babka nuciła, kiedy Lena udawała sen. Wzięła oddech, żeby wypowiedzieć fałszywe imię, gdy ktoś za plecami powtórzył je jej własnym głosem.