Mglista noc okryła miasto Szarów, kiedy Alina wracała z biblioteki przez park. Drzewa szeptały do siebie liśćmi, a latarnie rzucały na alejki długie, kręte smugi światła. Alina, studentka nieco introwertyczna, niosła pod pachą dziwnie ciężką, oprawioną w skórę księgę, którą przypadkiem znalazła za rzędem zniszczonych regałów. Na okładce widniał ciemny symbol przypominający rozgałęziony piorun. Wieczór był jak stworzony do czytania, lecz gdy tylko Alina przekroczyła próg kamienicy, przez klatkę schodową przebiegł chłodny podmuch wiatru, a lampa zamigotała złowieszczo. W jej pokoju zapachniało ozonem. Zaintrygowana, otworzyła księgę – strona po stronie zaczęły pojawiać się puste miejsca w tekście, tuż pod opuszkiem jej palca. Była pewna, że to tylko złudzenie, lecz słowa zdawały się znikać pod wpływem jej dotyku. Kiedy wyjrzała przez okno, zobaczyła coś nierzeczywistego – znajomy, stary most, opuszczony od lat i otoczony legendami, rozbłysnął nagle szkarłatnym światłem. Czuła, jakby coś ją do niego przyciągało. Ubrała się więc ciepło, ukryła księgę pod płaszczem i, z sercem bijącym w rytmie zaklętych werbli, wyszła na nocną ulicę. Droga na most była długa i pełna powtarzających się cieni, jakby rzeczywistość zaczęła się zakrzywiać. Kiedy w końcu stanęła na kamiennych płytach, światło przygasło, a na środku mostu pojawiła się postać o płaszczu utkanym z czarnych piór. Tajemniczy nieznajomy wyciągnął do Aliny rękę, szeptem wypowiadając jej imię. Wokół nich rozlała się cisza, napięta i gęsta jak burzowe powietrze. Alina poczuła, że zbliża się chwila, która zmieni wszystko...