Po sezonie Bursztynowa Przystań zasypiała wcześnie, a wiatr układał sieci w długie, szeleszczące smugi. Lena dyżurowała w muzeum latarni, pilnując katalogu wraków na pożyczonym laptopie i skrzypiących gablot. W najstarszej skrzyni, wyłowionej po sztormie z wraku Ariadny, znalazła mosiężny przyrząd. Nie przypominał kompasu ani zegara; miał pierścienie z datami, szerokościami i maleńkie bursztynowe oko. Kiedy poruszała pierścieniami, coś w środku klikało, jakby drobiazgowa paszcza odmierzała niewidzialne dystanse. Na spodzie wygrawerowano: "Kronometr Przystani, nie otwierać podczas ciszy apogeum" — ostrzeżenie było starte, lecz czytelne. O tamtej porze zostawała sama, tylko żarówka nad biurkiem brzęczała jak osamotniona osa. Plotka mówiła, że w 1904 roku latarnik zniknął, zostawiając dziennik pełen znaków i przerw. "Czas daje trzy sygnały, zanim się zapętli" — pisał, a atrament wyblakł jak sól na poręczy. Lena śmiała się z przesądów, lecz dłonie drżały, gdy kronometr układał się w jej kieszeni jak serce. Tamtego wieczoru przypadała cisza apogeum, rzadki moment, gdy morze cofa szept i milkną zegary pływów. Wniosła przyrząd na samą górę, do sali soczewki Fresnela, gdzie światło rozplatało ciemność na przezroczyste wstęgi. Na parapecie leżał kopertowy liścik, bez znaczka, z inicjałami M.K. i jednym zdaniem. "Ustaw pierścień na ciszę, a zobaczysz dzień, który nie przyszedł" — szeptał papier, suchy i szorstki. Lena przekręciła datę na listopad 1904, szerokość na latarnię, a środek zatrzymała przy bursztynowym znaku. Mechanizm kliknął trzykrotnie, a cisza poniosła każdy dźwięk jak talerz niesie kroplę. Najpierw spóźnił się zegar na ścianie, wskazówka ziewnęła i stała, chociaż serce Leny biło szybciej. Krople mgły uniosły się spod nóg i zawisły, jakby szukały dawnych nóg do stąpania. Z dołu dobiegło przeciągłe uderzenie dzwonu, rozciągnięte jak guma, poważne i bardzo nie na czas. Ktoś zadrapał w drzwi nad nią, choć strop kończył się tuż nad głową, a dalej było już tylko niebo. Lena odwróciła soczewkę, a w szkle zobaczyła odbicie, które wyprzedzało ją o ułamek oddechu. Miała tę samą kurtkę, lecz bliznę nad brwią i oczy, które pamiętały coś, czego jeszcze nie było. Odbicie uniosło dłoń, pokazując identyczny przyrząd, tylko z brakującym pierścieniem, jakby czas coś z niego wygryzł. Usta poruszyły się bezgłośnie; Lena odczytała słowa nie schodź, nim dźwięk zdążył dotrzeć do uszu. Za plecami zamigotały cienie, cieniutkie jak żyłki bursztynu, i ułożyły się w kształt schodów, których nie było. Powietrze stwardniało, a kronometr gorączkowo obrócił pierścienie, zatrzymując się na dacie, której nie ustawiła. Soczewka zawibrowała jak ogromny ul, a poza szybą wyrosła ściana mgły, gęsta, lecz pulsująca światłem. Z mgły wysunęła się sylwetka w sztormiaku, stanęła na balkoniku latarni i spojrzała prosto na Lenę. Zamek drzwi opadł sam, klikając cicho, a na szkle rozkwitły dwie pary knykci, od wewnątrz i od zewnątrz. Odbicie wypowiedziało jedno słowo, którego Lena nie zdołała usłyszeć, bo właśnie ktoś zapukał dwukrotnie.