Miasto Bazaltowych Wież zawsze wydawało się Julianowi monotonne. Tych samych brukowanych ulic uczono go unikać nocą, a rzędy niemal identycznych kamienic pod czujnym okiem latarni ogrzewały ludzi znajomą, choć nieco mdłą rutyną. Nikt jednak nie mówił o tych ulicach, które pojawiały się tylko dla niektórych. Julian, samotny siedemnastolatek z zacięciem do rysunku, pewnego wieczoru zaczął szkicować znane przejście przy Placu Kruków. Cień upadający od jednej z kutej bramy wyglądał inaczej niż zwykle – zbyt gęsty i poruszający się wbrew kierunkowi światła. Kiedy podszedł bliżej, rysy starego żelaznego ogrodzenia na moment zlały się z jego własnym cieniem. Zrobiło mu się zimno, jakby ktoś wylał mu lodowatą wodę za kołnierz. Chwilę wahał się, czy nie wrócić, ale rozum przegrał z ciekawością. Za bramą czekał korytarz, którego nigdy wcześniej tu nie było. Schody, wijące się ostro w dół, wydawały się prowadzić pod miasto. Julian rozglądał się – przechodnie na placu nie reagowali na jego zniknięcie, jakby nagle przestał istnieć w ich świecie. Dłonie ześlizgiwały mu się po zimnej poręczy. W dole migotało światło, fioletowo-błękitne i zupełnie inne niż cokolwiek, co znał z Bazaltowych Wież. Na końcu schodów ujrzał miasto pod miastem – labirynt uliczek, gdzie powietrze wibrowało od magii. Nad dachami unosili się skrzydlaci posłańcy, a całe place pulsowały światłem, które tworzyli sami mieszkańcy. Julian czuł, że tu nawet jego myśli są widoczne, jakby rozbłyskały iskrą nad głową. Z tłumu wyłoniła się dziewczyna o włosach barwy srebra i spojrzeniu, które przebiło się przez jego niepewność. – Tutaj nie możesz zostać niewidzialny – powiedziała, podchodząc do niego bliżej. – Światło i cień nie pozwalają na obojętność. Zanim zdążył odpowiedzieć, huk rozniósł się echem po kamiennych murach. Mieszkańcy miasta rzucili się do ucieczki, a na placu rozbłysło światło tak intensywne, że Julian musiał zasłonić oczy. Wśród chaosu zauważył, że brama, przez którą przyszedł, zaczęła niknąć w powietrzu...