Nina szła wzdłuż nabrzeża, gdzie wiatr mieszał zapach soli z mokrym kurzem. W dłoni ściskała mosiężny kompas po babci, który tropił najsilniejsze emocje zamiast północy. Igła tańczyła zwykle w barwach, od bladej ciekawości po czerwony wstyd, pomagając jej. Wieczorne niebo ciążyło nad wodą, a latarnie rozsypywały drgające, żółte kręgi na wodzie. Nina liczyła oddechy, jak uczyła ją terapeutka, czekając, aż kompas się uspokoi. Nagle tarcza przygasła, po czym rozbłysła kolorem, którego nie znała: chłodnym fioletem. Igła zadrżała i zatrzymała się na południowym brzegu, przy opuszczonej szklarni tam. Telefon zawibrował tak gwałtownie, że prawie upuściła kompas na mokre deski nabrzeża. W nagraniu Oskar mówił szybko, jakby bał się słów, prosząc o spotkanie właśnie tam. W jej żołądku ścisnęła się złość, a zarazem tęsknota, dwie sprzeczne struny. Ruszyła przez most, mijając kioskarza ziewającego nad gazetą i dziewczynę tłumiącą śmiech. Kompas pulsował szybciej, a w powietrzu czuła napięcie, jak przy zdejmowaniu z włosów swetra. Z uchylonego okna klatki schodowej płynęły przeprosiny, które rozmywała gra radia w tle. Na przystanku chłopak stukał o ławkę, chowając niepokój w żartach wobec kolegów. Nina łapała rytm kroków i powtarzała: zauważ, nazwij, oddychaj, zanim zrobisz kolejny ruch. Szklarnia stała za ceglanym murem, ciemna, z wybitymi szybami, a jednak pachniała ziemią. W środku brzęczało szkło, poruszane przeciągiem, jak gdyby ktoś szeptał jej imię. Wspomnienia wróciły: letnie próby gitarowe, łzy po kłótni i długa, uparta cisza. Na krześle leżała kurtka Oskara, jeszcze ciepła, jakby ktoś właśnie wyszedł na chwilę. Kompas zapiszczał cicho, igła stanęła pionowo, a fiolet ściemniał do atramentowej głębi. Zanim zdążyła zawołać, telefon znów zawibrował, z wiadomością: „Nie przychodź, to niebezpieczne”. Strach w powietrzu zgęstniał tak, że musiała lekko odsunąć włosy z twarzy. Z ciemnego końca szklarni dobiegł pojedynczy wdech, obcy i zbyt spokojny, jak szmer szkła. Nina uniosła rękę do wyłącznika, a kompas drgnął, uderzając igłą w szkło. Światło miało zaraz rozciąć mrok, gdy zza stołu wysunęła się dłoń, nieruchoma jak znak. Na blacie dostrzegła kopertę z własnym imieniem, zapisaną pospiesznie, lecz znajomym pismem. Fiolet na tarczy migotał, ustępując złotu nadziei, po czym znów gasł do niemal czerni. Z zewnątrz dochodził daleki grzmot, a krople deszczu zaczęły liczyć coś na pękniętych szybach. Dłoń za stołem wykonała krótki gest, jak znak milczenia, tylko dla niej. Nina wciągnęła powietrze, zrobiła krok i dotknęła koperty, gdy obcy głos powiedział jej imię. Kompas zatrząsł się w jej dłoni, jakby rozpoznawał to uczucie, lecz nie chciał go wskazać.