Biblioteka pachniała kurzem i deszczem, choć słońce jeszcze świeciło. Lena udawała, że szuka atlasu, lecz serce miała ściśnięte. Jutro miała powiedzieć wiersz przed całą klasą i rodzicami. Pan Marcel zauważył ją między regałami i skinął na zaplecze. Na stoliku leżało małe mosiężne kółko z ruchomą wskazówką. "To niezwykły kompas uczuć," szepnął. "Nazwali go Kompasem Nastrojów." Pan Marcel podał jej kółko i wyszeptał: "Chcesz spróbować, Leno?" Wskazówka drgnęła i zatrzymała się przy słowie: "Niepokój". Kółko było ciepłe, jakby miało własny oddech i pamięć. Lena pomyślała o porannej sprzeczce z Kubą i zaciśniętym gardle. "Pamiętaj, Leno," mruknął bibliotekarz, "to pokazuje, ale nie decyduje." Kompas pociągnął jej dłoń między półki pełne map i bajek. Wskazówka mignęła "Złość", potem "Smutek", jak światełko za mgłą. Zatrzymali się przy drzwiach z namalowanym księżycem i filcową zasłonką. W środku było miękkie światło i zapach kleju do scenografii. Fotel bujał się lekko, choć nikt na nim nie siedział. Za parawanem stały kukiełki, a lis miał oczy szeroko otwarte. Kompas pulsował, jakby słyszał czyjeś uczucia, ciężkie jak kamyki. "Kto tu jest smutny?" spytała Lena, chociaż bała się odpowiedzi. Wskazówka zadrżała i wskazała skrzynkę z napisem: Pudełko Emocji. Wieko poruszyło się samo, wydało cichy trzask, a potem...