Lena znalazła kompas w pudełku po butach, ukrytym na strychu. Mosiężna igła kręciła się nerwowo, jakby już nie znała kierunków. Miała czternaście lat i na magazyny chodziła od dziecka z latarką. Dziadek mówił kiedyś, że kompas jest kapryśny, lecz nigdy kłamliwy. Tego popołudnia igła zatrzymała się przy murze magazynu nad rzeką. Mur był pokryty falami graffiti i cienkim, prawie świecącym okręgiem kredy. Lena dotknęła kredowego okręgu, a kompas dźwięknął jak szklana łyżeczka. Pod palcami poczuła chłód, zupełnie inny niż kamień po deszczu. Niebo było bure, wiatr huczał w rurach, a ona robiła zdjęcia. W domu obejrzała fotografię i zauważyła smużkę światła za okręgiem. To nie był filtr w aparacie, bo sprawdziła każdy suwak trzy razy. Światło nie padało z ulicy, tylko jakby wychodziło ze ściany. Następnego dnia wróciła z Kacprem, który nosił w plecaku miernik i latarkę. Kacper lubił rzeczy, które brzęczą, i ufał liczbom bardziej niż legendom. Podłączył kable do metalu barierki, potem zmierzył pole przy kredzie. Wskazówka skoczyła, a okrąg zrobił się jaśniejszy, jakby ktoś oddychał. Na karku stawały im włosy, lecz żadne nie chciało się cofnąć. Lena wyszeptała imię dziadka, bo tak radziły stare notesy na strychu. Kreda nie drgnęła, ale powietrze zgęstniało i zaczęło pachnieć solą. W kręgu pojawiła się woda, jednak nie spływała po cegłach na ziemię. Stała pionowo, falując, jak szyba akwarium, za którą coś przepływa. Kacper przytknął latarkę i odsunął dłoń, kiedy odbiła się w głębi. Zamiast światła wrócił inny blask, zielony i migoczący jak łuski ryby. Rzeka za magazynem zamilkła na chwilę, jakby słuchała tego samego oddechu. Potem coś dotknęło powierzchni od drugiej strony i zostawiło smugę. Smuga była cienka, jak pazur mapy, układający rzekę przez białą krainę. Lena poczuła, że kompas grzeje skórę, i usłyszała pojedynczy szept. Szept wypowiedział jej nazwisko, potem dodał współrzędne, których nie miała prawa znać. Kiedy kropla wody oderwała się i uniosła w powietrze, Lena wyciągnęła dłoń. Po tamtej stronie zrobiło się jaśniej, jakby ktoś właśnie zrobił krok naprzód.