W upalny wieczór Lena dostała paczkę bez zwrotnego adresu, owiniętą jutowym sznurkiem. W środku leżał mosiężny klucz i zeszyt w twardej okładce, pachnący pyłem. Na kluczu wisiała blaszka z wybitym napisem: Obserwatorium Hromada, północna kopuła, stara. Zeszyt należał do jej dziadka, meteorologa, który zniknął trzy lata temu podczas wiosennej burzy. Na pierwszej stronie widniało tylko jedno zdanie: Komora Światła działa, ale wymaga śmiałych oczu. Lena wzięła urlop i ruszyła w góry, choć serce stukało jak nierówny metronom. Obserwatorium stało wysoko nad wsią, z trzema kopułami i poszarpanym ogrodzeniem pełnym rdzy. Pani Zofia, jedyna opiekunka miejsca, podała jej termos i ostrzegła ją szeptem. — Nie wchodź do północnej kopuły po zmroku, prąd bywa kapryśny, a echo płata figle. Lena uśmiechnęła się uprzejmie, lecz zeszyt ciążył w plecaku jak kamień z pytaniami. Między szkicami chmur i równaniami znalazła mapkę korytarzy oraz notatkę: Nowiu szukaj, ale drzwi nie otwieraj w pełni. Księżyc schodził, a niebo miało wygląd surowej, nieobiecującej blachy nad granią. Wieczorem Lena weszła do północnej kopuły, przestępując kałuże i ciche pasma kurzu. Generator zaskoczył chropowatym warkotem, rozpalając wąskie pasy światła po szarym tynku. Na stole czekało radio krótkofalowe z przyklejoną kartką: Kanał 7, odstępy pięć. Kiedy włączyła urządzenie, usłyszała serię krótkich sygnałów, jakby ktoś dyktował numery z daleka. Zapisała je szybko i porównała z zeszytem dziadka; pasowały do naniesionych punktów. Za szafą znalazła luźny panel, a pod nim okrągłe gniazdo w kształcie słońca z wyrwanym środkiem. Klucz pasował idealnie; jego zęby weszły w gniazdo z cichym kliknięciem, jakby rozpoznały dom. W tej samej chwili podłoga drgnęła, a w ścianie zarysował się zatartego konturu krąg. Z wnętrza dobiegł krótki, rytmiczny oddech, który mógł być wiatrem albo kimś zmęczonym wspinaczką. Lena przyświeciła latarką i zobaczyła rysunek gwiazdozbioru, wydrapany paznokciem obok zdania: Oddychaj powoli. — Halo? — zawołała, czując, jak zimno z kopuły miesza się z ciepłym podmuchem spod drzwi. Radio zapiszczało znów, tym razem wyraźniej, jakby ktoś powiedział jej imię, a potem przerwał. — Dziadku? — wyszeptała, choć brzmiało to dziecinnie i zdecydowanie zbyt późno, żeby zawrócić teraz. Na zewnątrz zaczęło kropić, metalowe poszycie dzwoniło równym, spokojnym rytmem po całej konstrukcji. W całej kopule przeleciało głębokie mruczenie, jak startujący transformator, a światło rozlało się w cienkie pierścienie. Na ścianach zapaliły się punkty, układając mapę nieba, której nie znała z żadnego atlasu. Radio kliknęło, głos Pani Zofii przemówił nerwowo: — Lena, natychmiast zejdź, linia burz idzie prosto na wasze wzgórze. Zamek w kręgu przekręcił się sam o włos, a spod drzwi wypłynął pasek mlecznego blasku; ktoś po drugiej stronie właśnie chwycił mechanizm.