Holownik kosmiczny Goplan skradał się przez ciemny pas pyłu za orbitą Neptuna. Lena Orłowska, pilot-nawigator, trzymała dłonie na drążkach jak pianista przed pierwszym taktem. Za iluminatorem cicho rozkwitały warkocze komet, a potem rozmywały się, jakby wstydliwie. Pokładowa sztuczna nawigatorka, Mewa, mówiła zawsze szeptem, nawet gdy liczyła tysiące trajektorii. Tego wieczoru szept zmienił się w zawieszone na moment milczenie, jak spadający oddech. W głośnikach zabrzmiała melodia, prosta i dziecięca, znajoma jak gwiezdny układ dłoni babci. Sygnał nadchodził zza heliopauzy, z miejsca, gdzie aparatura zwykle widzi tylko wiatr gwiazdowy. Lena odsunęła czuprynę spod paska komunikatora i wstrzymała ruchy, jakby czas zwalniał. — Mewo, zapisz wzorzec i sprawdź echo na pasmach niskich, bez emisji zwrotnej. — Echo potwierdzone, modulacja w skali kołysanek, źródło poza mapą, brak danych o wektorze. Kiedyś, dawno temu, babcia śpiewała jej to, gasząc lampkę w wędkarskiej chacie nad jeziorem. Holownik zawisł na skraju mgławicy lodowych okruchów, jak pies nasłuchujący kroków gospodarza. Panel nawigacyjny rozsypywał gwiazdy w nowe konstelacje, gdy Lena zmieniała przybliżenia na sferze projekcyjnej. Ślad melodii falował jak wstążka w wodzie, uciekając w pęknięcie między mapami a ciszą. — Jeśli to pułapka, masz prawo mnie ostudzić, ale jeszcze jeden skan, proszę. — Ostrzeżenie: rośnie fluktuacja ciśnienia promieniowania; źródło sygnału przesuwa się nieliniowo, jakby słyszało nas. Lena wpuściła w próżnię sondę Nitkę, cienką jak włos i upartą jak wspomnienie. Na ekranie pojawiły się drobne literki, kreski i pauzy, przepisane z melodii na wiadomość. Wiadomość była krótka: wróć; potem dłuższa: nie wracaj; a na końcu przyszło jej imię. Powietrze w kabinie wydawało się nagle zbyt letnie, a śruby kadłuba poprosiły o uwagę. Trzy pajęcze smugi światła przecięły ciemność, zakrzywiając się jak łuki strzelców, i zatrzymały się tuż obok Goplana. Coś zapukało w iluminator raz, drugi, a Mewa urwała w pół słowa wszystkie swoje ostrzeżenia. — Tryb oszczędny, blokada silników, otwórz mikrofon zewnętrzny, pasmo do pięciu kilohertzów. Dźwięk wrócił jak szum deszczu w słoiku, a w tle pukało miarowo, niepojęcie blisko. Smugi światła zwinęły się w spiralę, wyświetlając znaki, których Mewa nie rozpoznała w żadnym alfabecie. — Detekcja rytmu serca, prawdopodobne dopasowanie do twojego, odchylone o kilka uderzeń w przód. Lena uniosła dłoń, dotknęła szybki, i znaki odpowiadały jej ruchem, jak fala na pomoście. W pyle błysnęło coś jak klucz, rozcięło mgławicę cienkim trójkątem, a kołysanka ucichła w pół nuty. — Lena, gotowość ewakuacyjna, dwie sekundy do nieznanego zdarzenia w pobliżu, trajektoria rozdziera mapę. Wtedy z ciemności, na milimetr od szkła, poruszyło się coś podobnego do jej własnej dłoni.