Na pokładzie szkolnej stacji Orlik, okrążającej Plutona, panowała cisza zmiany nocnej. Nela, czternastoletnia praktykantka nawigacji, prowadziła tej nocy dziennik szumów międzygwiezdnych. Zwykle notowała trzaski i pulsary, lecz dziś usłyszała coś przypominającego kołysankę. Melodia powtarzała się w równych odstępach, jakby ktoś mrugał do niej gwiazdą. Igor, jej kolega z sekcji sensorów, podsunął krzesło i założył słuchawki. Przewinęli zapis, wyłowili rytm i zamienili go na mapę nieba. Punkt źródłowy przesuwał się wolno poza orbitą Charona, kierując się ku ciemności. Nela zbladła, gdy rozpoznała nuty, które babcia nuciła jej do snu. Skąd w próżni melodia z małego mieszkania na Starych Dębnikach? Zgodnie z regulaminem powinni zgłosić anomalię, lecz regulamin nie znał takich przypadków. Poszli więc do kopuły obserwacyjnej, skąd widać było spuchnięty blask Plutona. Nela uruchomiła sondę serwisową Żuk-3 i wprowadziła translację sygnału na autopilota. Sztuczna inteligencja Kora poinformowała o drobnych odchyleniach magnetycznych w sektorze magazynowym. Rytm kołysanki narastał, a wskazanie nagle przeskoczyło z kosmosu na pokład. Źródło znajdowało się przy starym module badawczym, zamkniętym od czasu feralnej kolizji. Drzwi miały jeszcze wyblakły znak sowy, ten sam co na wisiorku Neli. Igor ściszył głos i syknął, że to terytorium konserwatorów pod karą odpracowania godzin. Nela dotknęła panelu, a panel jęknął, jakby pamiętał inne dziecięce palce. Kora wysłała ostrzeżenie o nieautoryzowanej aktywacji, lecz odliczanie awaryjnego otwarcia już biegło. Przez szczelinę powiało zimnem i szeptem, który układał się w melodię. Nela podniosła wisiorek, gdy w półmroku zamrugało coś, co mrugać nie powinno. Światła przygasły, a głośniki zasyczały, jakby ktoś zmieniał kanał rozmów. Sygnatura dźwięku rozwinęła się w trzy nuty, po których padło imię. „Nelo” – wyłoniło się z trzasków wyraźniej niż turkot pomp chłodzenia. Igor pochwycił ją za rękaw, jednak Nela wcisnęła dalsze odblokowanie. W mroku zamigotały rysunki na szkle, jakby ktoś paznokciem kreślił gwiazdy. Z głębi modułu odpowiedział pojedynczy stuk, a potem drugi, bliższy. Zamek drgnął i cofnął się o centymetr, odsłaniając lodowaty oddech ciemności.