Dzwonek na przerwę niósł się echem po korytarzach Szkoły Podstawowej nr 17. Uczniowie wybiegali z klas jak burza, a śmiechy i rozmowy mieszały się z pospiesznymi krokami. Lena, Tomek i Wiktor spotkali się jak zwykle pod tablicą ogłoszeń. Zbliżał się konkurs matematyczny i każdy z nich, choć nie przyznał się głośno, liczył na to, że tym razem uda się wygrać. Ale plan na dziś mieli inny. Biblioteka była miejscem, którego większość uczniów unikała, ale dla nich to była arena przygód. Uwielbiali szperać między regałami, wyszukiwać najdziwniejsze książki i notować ciekawostki, którymi potem raczyli siebie na przerwach. Tego dnia pani Barbara, bibliotekarka, tylko skinęła głową, gdy przemknęli cicho przez drzwi. – Szukamy czegoś do projektu? – rzuciła z uśmiechem, nie pytając o szczegóły. – Coś takiego – odpowiedział Tomek, zerkając na półkę z literaturą faktu. Wiktor już zniknął wśród regałów, a Lena podążyła za nim, przyciągnięta widokiem nowego działu „Książki nieoczywiste”. Najpierw zauważyli niewielką, zieloną książeczkę wciśniętą między dwa opasłe tomy o historii miasta. Była bez tytułu, a grzbiet miała gładki. Lena ostrożnie ją wyciągnęła. – Ej, zobaczcie to – szepnęła, a chłopcy dołączyli do niej. Po otwarciu okazało się, że każda strona zawiera tylko kilka cyfr i liter, zapisanych specjalnym, pochyłym pismem: 12F-7, 21A-3, 15D-11. – Może to jakiś kod? – zastanawiał się Wiktor, drapiąc się po głowie. Zaczęli wertować książki z tego samego działu. Okazało się, że na marginesach kilku innych woluminów znaleźli podobne oznaczenia, zapisane ledwie widocznym ołówkiem. Wszystkie wyglądały, jakby prowadziły do czegoś w bibliotece – może do konkretnych półek? Przez kolejne minuty porównywali numery i litery z sygnaturami książek na półkach, aż Lena zawołała szeptem: – Spójrzcie! 12F-7 to numer tej półki i miejsce siódme... O, tutaj coś jest! Wsunęła rękę między książki i wyciągnęła niewielką kopertę. Serce Leny biło jak szalone, a chłopcy patrzyli na nią z szeroko otwartymi oczami. W środku znajdowała się karteczka, na której ktoś napisał jedno, krótkie zdanie: „Jeśli czytasz to, wiesz już, gdzie szukać – ale czas działa przeciwko wam. Kolejny krok czeka w sali 204.” Tomek spojrzał niepewnie na Lenę i Wiktora. – Sala 204? Tam nigdy nikt nie chodzi, to ta stara klasa na końcu korytarza. Co, jeśli ktoś nas zauważy? Wiktor tylko uśmiechnął się szeroko, a Lena poczuła gęsią skórkę. Postanowili działać. Powoli, niemal nie słysząc własnych kroków, opuścili bibliotekę i ruszyli w stronę sali 204. Gdy tylko uchylili drzwi, w środku zalśniło coś jasnego. Nagle ciszę przerwał dziwny dźwięk, a wszyscy troje spojrzeli w głąb klasy, gdzie zza starej szafy wychylała się jakaś postać...