Piątkowe popołudnie w liceum zawsze miało w sobie coś magicznego. Długie korytarze wydawały się cichsze niż zwykle, a salę komputerową wypełniał tylko stukot klawiatur i szum komputerów. W tej pozornej monotonii Lena, Filip i Basia przeszukiwali szafki w poszukiwaniu zgubionych rzeczy po zajęciach z programowania. To Basia pierwsza zauważyła stary, brązowy notatnik wciśnięty głęboko między pożółkłe podręczniki. Na okładce, tuż pod warstwą kurzu, widniał staroświecki rysunek klucza. Lena zerknęła z zaciekawieniem. — Może to jakiś pamiętnik kogoś z poprzednich roczników? — szepnęła, a Filip już szukał telefonu, by zrobić zdjęcie. Gdy otworzyli notatnik, zobaczyli nie tylko rzędy niezrozumiałych symboli i równań, lecz także nazwiska nauczycieli, którzy... nie powinni byli jeszcze wtedy uczyć, przynajmniej według dat zapisanych na marginesie. Strony pełne były dziwnych kodów i wskazówek — jakby ktoś zostawił im zagadkę. Co kilka kart znajdowali ilustracje fragmentów ich szkoły, niektóre wydały się znajome, inne wyglądały jakby pochodziły z zupełnie innego budynku. — To wygląda jak łamigłówka — mruknął Filip, śledząc palcem dziwny ciąg cyfr i liter. — Może ktoś chciał nam coś przekazać? Wtem światło w sali zamigotało i wyłączyło się na kilka sekund. Gdy wróciło, na monitorze najbliższego komputera pojawił się komunikat: „Jeśli czytasz ten notatnik, czas już się rozpoczął”. Wszyscy zamarli. Coś cicho kliknęło w zamkniętej jeszcze niedawno szafce z serwerami, a w powietrzu zawirował kurz. Lena spojrzała na przyjaciół z rosnącym niepokojem i ekscytacją. — Chyba nie mamy innego wyjścia, musimy to sprawdzić — powiedziała. Filip ostrożnie zamknął notatnik i powoli ruszyli w stronę drzwi, nie mogąc przestać myśleć o pytaniu, które teraz wisiało im nad głowami: Co tak naprawdę kryje się za kodem w starym notatniku?