W poniedziałek do naszej szkoły przyjechał dentobus, biały jak kreda. Miałam czternaście lat, aparat lśnił na zębach, a dziąsła wciąż się buntowały. Pani higienistka pokazała pod lampą UV płytkę nazębną, świeciła jadowicie. Po tabletce wybarwiającej zobaczyłam plamę na trzonowcu, dziwnie przypominającą klucz. — Szoruj dwa razy dziennie, nitkuj, płucz, nie podjadaj między posiłkami — przypomniała. Ja kiwałam, choć już to robiłam, czasem bardziej sumiennie niż odrabiam matmę. Na stoisku przy dentobusie rozdawali nowe szczoteczki soniczne dla chętnych. Moja zawibrowała tak, jakby mówiła do mnie tajemniczo alfabetem Morse’a. Włosie skrywało miniaturową kapsułkę, która wypadła prosto do kubka z płynem. Wyjęłam papier, rozwinęłam go ostrożnie, pomagając sobie napiętą nitką dentystyczną. Napis głosił, że Kamień rośnie; uwolnij klucz spod szkliwa, zanim pęknie. Kamień — jak kamień nazębny, ten, który skaler na wizycie zdziera brzęczeniem. Pomyślałam o pranku Jakuba, szkolnego żartownisia, i schowałam kapsułkę do etui. Po lekcjach wróciłam do łazienki, bo plama nie dawała spokoju. Żułam gumę bez cukru, ale w myślach liczyłam wizyty u dentysty i możliwą próchnicę. Na lustrze pojawiły się kropki po płynie, układały się w strzałkę. Strzałka prowadziła do starego gabinetu stomatologicznego, od lat zamkniętego na kłódkę. Pomyślałam o skrytce i o kluczu, jak z zagadek detektywistycznych. Wzięłam ze sobą szczoteczkę, nici, irygator podręczny i butelkę płynu do płukania ust. Przecisnęłam nitkę pod zapieczoną kłódką, jak między zębami pod linią dziąseł. Zamek kliknął aż za łatwo, jakby czekał na kogoś, kto naprawdę nitkuje. W środku pachniało miętą i metalem, a skaler brzęczał gdzieś w cieniu. Lampka UV zapaliła się sama, odsłaniając ślady na podłodze jak świecącą płytkę. Ślady tworzyły kontur zęba, a w środku błyskał ten sam kluczowy kształt. Napięłam policzki, żeby odsunąć wargę, i dotknęłam trzonowca końcem szczoteczki. Szczoteczka zawyła i wskazała szafkę przy sterylizatorze, jak kompas z miękkim włosiem. Drzwi szafki zatrzęsły się, ktoś po drugiej stronie odchrząknął przez maseczkę. Światło nagle zgasło, a ręka w rękawiczce zacisnęła się na moim nadgarstku.