Deszcz bębnił o szyby starych kamienic, kiedy Wiktoria wychodziła z ostatnich zajęć na uniwersytecie. Uliczki Krakowa wydawały się przez to jeszcze ciemniejsze i bardziej tajemnicze. Po drodze miała zahaczyć o bibliotekę – tę jedyną, otwartą przez całą dobę. Mówili o niej "Biblioteka Cieni", choć oficjalnie nazywała się zupełnie inaczej. Kuba już na nią czekał, ubrany w swój wysłużony, wełniany płaszcz i z uśmiechem, który, jak zawsze, zdawał się wyłaniać z półmroku. Oboje przyjaźnili się od lat, ale dopiero od niedawna pozwalali sobie na rozmowy o rzeczach naprawdę dziwnych – takich, które inni zbywaliby śmiechem. Przekraczając próg biblioteki, poczuli charakterystyczny chłód i zapach starych ksiąg. O tej porze nie było tu nikogo poza nimi i panią Malwiną, nocną bibliotekarką, która, jak krążyły pogłoski, znała odpowiedź na każde pytanie świata. Biblioteka wydawała się inna – regały jakby przesunęły się bliżej, światła przygasały, a cień za rogiem korytarza poruszał się jak ocean podczas sztormu. – Dziś coś się tu dzieje – szepnął Kuba, ściskając w dłoni dziwny, stary klucz, który kilka dni temu znalazł w starej książce o magii. Pokazał go Wiktorii, a ona natychmiast poczuła dreszcz. Na kluczu wyryty był symbol: dwa splecione węże. Zbiory biblioteki były ogromne, ale Kuba prowadził ją ku schodom, które – jak twierdził – raz widział, a potem jakby zniknęły. Krążyli między regałami, mijając grzbiety książek, które zdawały się szeptać ich imiona. Im głębiej wchodzili, tym mocniej cienie pląsały po ścianach. Nagle coś zaskrzypiało. Przed nimi, tuż za regałem z baśnie z całego świata, otworzyły się wąskie, kamienne drzwi – drzwi, których nigdy wcześniej tu nie było. – Chyba powinniśmy wrócić – wyszeptała Wiktoria, ale Kuba, trzymając klucz, już przesuwał się bliżej, z oczami błyszczącymi od ekscytacji. Za drzwiami panował jeszcze większy mrok, przeplatany delikatnym, granatowym światłem, a gdzieś z oddali dochodził cichy śmiech i szelest przewracanych stronic. Ktoś lub coś czekało w środku na tych, którzy odważą się wejść. Czy powinni przekroczyć próg? Czy magia Biblioteki Cieni istnieje naprawdę, czy to tylko gra wyobraźni? Jedno było pewne: tej nocy nie zapomną nigdy.