Szkoła imienia Stefana Żeromskiego, choć na zewnątrz wyglądała zupełnie zwyczajnie, ukrywała w swoich starych murach więcej tajemnic, niż mógłby przypuszczać przeciętny uczeń. Marta, Jakub i Oskar mieli o tym wkrótce się przekonać. Wszystko zaczęło się pewnego deszczowego wtorku. Po lekcjach Marta została dłużej, żeby poprawić sprawdzian z fizyki. Szkoła była wtedy prawie pusta, a korytarze pełne echa kroków i skrzypiących drzwi. Gdy opuszczała salę, zauważyła na podłodze niewielki, mosiężny klucz. Był ozdobiony dziwnymi znakami i wyglądał na bardzo stary. Zamiast zanieść go do sekretariatu, włożyła go szybko do kieszeni. Kolejnego dnia, podczas przerwy obiadowej, pokazali klucz Jakubowi i Oskarowi, którzy od razu podchwycili temat. – Może to jakiś stary wytrych? – zapytał Oskar, przekręcając klucz w palcach. – Może otwiera coś... czego nie chcą, żebyśmy zobaczyli? – dodała Marta z uśmiechem. Nocą, tuż przed zamknięciem szkoły na weekend, cała trójka zakradła się do najstarszego skrzydła budynku, tam gdzie podobno nikt nie chodził od lat. Szyldy na drzwiach były starte, ale jedno drzwi przyciągnęły ich uwagę: sala 213. Niewielka, metalowa tabliczka była pokryta kurzem, a zamek miał dokładnie taki kształt jak ich klucz. Oskar, z bijącym sercem, wsunął klucz do zamka. Drzwi otworzyły się powoli z cichym skrzypieniem. W środku panował półmrok. Najpierw zobaczyli stare biurka i krzesła, rzucające dziwne, wydłużone cienie na ściany. Ale potem Marta zauważyła coś jeszcze – na tablicy widniały zapiski, które właśnie zaczęły świecić zielonkawym światłem... W tej samej chwili za plecami usłyszeli stłumione kroki i szelest, jakby ktoś wycierał dłonią ścianę. Marta chciała coś powiedzieć, ale głos uwiązł jej w gardle. Czy ktoś jeszcze był w tym gabinecie? Czy to klucz naprawdę miał otworzyć tylko drzwi?