– Jeśli jeszcze raz ktoś przyniesie do szkoły kanapkę z paprykarzem, składam oficjalną rezygnację z życia – oświadczyła Matylda, trzymając swoją bułkę w wyciągniętej ręce, jakby to była bomba zegarowa. – Przestań marudzić, paprykarz to samo zdrowie – odparł Kamil, który właśnie kończył obiadek z plastrem nie do końca zidentyfikowanej wędliny. – Poza tym to inspiracja dla naszego klubu. – Jakiego klubu? – spytał Szymon, podnosząc wzrok znad książki „Wielka historia chleba”. – Klubu Szalonych Kanapek! – Kamil wyciągnął zeszyt w kratkę, na którego okładce już widniał rozmazany ketchupem napis. – Każda kanapka, którą przyniesiemy, musi być maksymalnie dziwna. Matylda po dłuższym namyśle spojrzała na Szymona i wzruszyła ramionami. – A co, może być zabawnie. I tak już po kilku dniach do sali 207 na długiej przerwie zaczęły trafiać najosobliwsze kompozycje świata: tortille z ogórkami kiszonymi i nutellą, chlebek z chipsami i żelkami, a nawet słynna bułka z musem jabłkowym i koperkiem. Plotki rozeszły się po szkole szybciej niż wirus przeziębienia. Pewnego wtorku Matylda wyciągnęła z plecaka kanapkę, której nawet nie próbowała opisać słowami. Miała lekko różowy kolor i dziwnie błyszczała. – Co to jest? – zapytał Szymon, marszcząc nos. – Mortadela z efektem specjałów mamy – szepnęła Matylda, puszczając oko. W tej chwili do klasy wparował pan Roman, woźny, niosąc na tacy... lewitującą mortadelę. Unosiła się tuż nad talerzem, obracając się powoli jak statek kosmiczny w filmie. – Czyje TO? – zapytał groźnym głosem, a wokół rozszedł się zapach przypraw i szczypta tajemnicy. Wszyscy spojrzeli po sobie. Po korytarzu dobiegł odgłos jakby śmiechu, jakby sygnału alarmowego. Klub Szalonych Kanapek właśnie wpakował się w aferę, o której będzie mówić cała szkoła... ale co się wydarzy dalej?