Wielopoziomowy budynek Liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie stał przy ulicy pełnej kasztanów już od ponad stu lat. Wśród uczniów krążyły opowieści o sekretnych przejściach, ukrytych schodach i zapomnianych pomieszczeniach. Jednak żadna z tych historii nie była tak fascynująca, jak to, co przydarzyło się Amelii, Tomkowi i Erikowi. Ostatni dzwonek na lekcję matematyki zadźwięczał, kiedy troje przyjaciół siedziało jeszcze na parapecie w pustawym korytarzu starego skrzydła szkoły. Zamiast biec na zajęcia, postanowili szybko zajrzeć do biblioteki po notatki, które podobno ktoś zostawił między tomami o rozwoju przemysłu. Kiedy minęli regały, Erik zauważył coś dziwnego – delikatne światło wydobywające się spod drzwi, których wcześniej żadne z nich tu nie widziało. Były oznaczone numerem 23, chociaż na oficjalnej mapie szkoły nie było takiej klasy. Drzwi wyglądały na ciężkie, z mosiężną klamką, której złocenie dawno się starło. – Widzieliście to kiedyś? – szepnął Erik, wskazując na dziwne drzwi. – Nigdy – odpowiedziała Amelia, czując dreszcz ekscytacji. Tomek ostrożnie podszedł i dotknął klamki. Drzwi ani drgnęły. Próbował mocniej, ale nic się nie wydarzyło. Wtedy Amelia zauważyła coś jeszcze – tuż pod klamką, na wysokości kolan, ktoś wydrapał drobne literki: „Tylko dla odważnych”. Nie zastanawiali się długo. Zgodnie, całą trójką, zaczęli przeczesywać pobliskie półki i podłogę, szukając czegokolwiek, co mogłoby pomóc w otwarciu tajemniczego wejścia. Po chwili Erik zauważył mały, srebrny klucz, który wetknięty był między kartki starego słownika francusko-polskiego. Drżącą ręką przekręcili klucz w zamku. Drzwi skrzypnęły i z niewielkim oporem otworzyły się. Wewnątrz było ciemno, ale z głębi dochodził cichy dźwięk, jakby ktoś szeptał... Spojrzeli po sobie. Wiedzieli, że nie mogą się teraz wycofać. Gdy zrobili pierwszy krok przez próg klasy numer 23, przed ich oczami zaczęły pojawiać się niewyraźne cienie, a powietrze zadrżało od chłodnego podmuchu. Coś czekało na nich po drugiej stronie... I wtedy usłyszeli głos, który wyraźnie wypowiedział ich imiona.