Kiedy ostatni dzwonek obwieścił koniec poniedziałkowej lekcji matematyki, niewiele wskazywało na to, że cokolwiek może się dziś wydarzyć. Klasa 3C powoli zaczęła zbierać się do wyjścia. Zuzanna pakowała swoje notatki, Adam śmiał się z dowcipu Bartka, a Julia, jak zwykle zamyślona, spojrzała przez okno na rozświetloną słońcem szkolną boisko. Nauczyciel opuścił salę jako pierwszy – musiał pilnie odebrać telefon z sekretariatu. Kiedy jednak uczniowie podeszli do drzwi, zorientowali się, że tych nie da się otworzyć. Klamka ani drgnęła. Bartek, chcąc zaimponować klasie, pociągnął mocniej, lecz drzwi nie ustąpiły nawet o milimetr. Szybko pojawiły się komentarze: „Może coś się zacięło?”, „Ktoś nas zamknął dla żartu?” Z minuty na minutę atmosfera stawała się bardziej napięta. Julia spróbowała zadzwonić do wychowawczyni, ale jej telefon nagle stracił zasięg. Zuzanna zauważyła, że nawet przez okno nie słychać odgłosów ze szkolnego korytarza – jakby cały świat zniknął, zostawiając ich samych. Adam zaczął żartować o duchach, lecz nawet jemu nie było już do śmiechu. Wtedy na tablicy, między równaniami matematycznymi, pojawił się dziwny, niebieskawy napis: „Znajdź przedmiot, którego nie ma, zanim będzie za późno”. Bartek podskoczył, Zuzanna złapała Julię za rękę, a Adam spróbował zetrzeć napis, ale tablica była jakby zamrożona. Nikt nie wiedział, co to znaczyło – czy był to żart, czy ktoś próbował ich ostrzec? Na środku klasy zaczęło brzęczeć stare radio, choć nigdy nie działało, a zza zamkniętych drzwi dobiegł cichy, niepokojący szept: „Czas ucieka...”