Stare miasto tętniło życiem nawet późnym wieczorem, lecz na podwórku kamienicy pod Zegarem panował niezwykły spokój. Julia i Michał, studenci pierwszego roku archeologii, właśnie kończyli rozpakowywanie ostatnich pudeł w swoim nowym mieszkaniu – niewielkim, lecz uroczym lokalu na trzecim piętrze zabytkowej kamienicy. Cichutki tykot zegarów wiszących na każdej ścianie, a nawet na drzwiach łazienki, był pierwszą rzeczą, która zwróciła uwagę Julii. "Ciekawe, czy właściciel kolekcjonował antyki," powiedziała z lekkim uśmiechem, przesuwając palcem po pokrytej kurzem tarczy jednego z nich. Zegary jednak nie wskazywały tej samej godziny, a niektóre ich wskazówki poruszały się w odwrotnym kierunku. Michał, zaintrygowany, próbował nakręcić największy, stojący w kącie zegar – z wyrytym na mosiężnej tabliczce napisem: „Czas tu nie płynie jak gdzie indziej”. Po kolacji, gdy miasto powoli cichło, a z podwórka niosło się echo stukotu obcasów, Julia zauważyła, że jeden z zegarów zaczął wydawać cichy, nieregularny dźwięk, jakby ktoś próbował stukać w szkle od środka. Michał zażartował, że to pewnie duch starego zegarmistrza, ale nawet jemu w głosie zabrakło pewności. Gdy powoli zaczęli się rozpakowywać do snu, zegar na komodzie przemówił wyraźniej – zza szklanej szybki zdawało się dobiegać ciche szeptanie. Julia, nieco przestraszona, dotknęła drzwiczek zegara. Nagle zegar rozbłysnął delikatnym, seledynowym światłem, a wskazówki gwałtownie cofnęły się o dwie godziny. Na ścianie pojawił się cień przypominający postać człowieka z kluczem w dłoni. Michał próbował zrobić zdjęcie, ale jego telefon zawiesił się i ekran pociemniał. W tej samej chwili z wnętrza zegara wypadła starannie złożona, pożółkła kartka papieru. Julia i Michał spojrzeli na siebie z niedowierzaniem. Na kartce widniał tajemniczy, zakodowany tekst i rysunek wskazujący na piwnicę kamienicy. W powietrzu zawirował gęsty zapach starego dębu, a z klatki schodowej dało się słyszeć odległe, ale coraz głośniejsze kroki...