Rano nad blokami wisiały ciężkie chmury. W kuchni pachniało kakao, a na krześle pod oknem czekały nowe kalosze: niebieskie, w drobne srebrne kropki, jak niebo pełne maleńkich księżyców. Zosia dotknęła ich czubków. Były chłodne i gładkie, a kiedy wsunęła stopy, usłyszała ciche: plim. – Słyszałaś to, mamo? – Zosia uniosła brwi. – Pewnie gumka się ucieszyła, że ma kogoś w środku – zaśmiała się mama, zapinając jej kurtkę. – Czapka na uszy, kochanie. Deszcz dziś gra cały koncert. Kot Płatek, biały jak cukier puder, wskoczył na parapet i trącił łapką sznurek od kaptura. – Miau – powiedział, jakby chciał dodać: Nie zapomnij o mnie. – Wracam za chwilę! – obiecała Zosia i pomachała mu przez szybę. Na klatce schodowej echo powtarzało jej kroki: tup, tup, tup. Na dworze powietrze było świeże, chłodne i pachniało mokrymi liśćmi. Krople bębniły o daszek nad wejściem: kap, kap, kap. Gdy Zosia stanęła na chodniku, jej kalosze odpowiedziały: plim, plam, plum. Dźwięki pasowały do deszczu, jakby znały nuty. Podwórko zmieniło się w błyszczący świat. Huśtawka kołysała się cichutko, piaskownica była gładka jak tort oblany galaretką, a po ławkach pełzały ścieżki kropel, które spotykały się i rozchodziły, jak gdyby bawiły się w berka. Sąsiad pan Staszek prowadził pieska Felka, który próbował złapać deszcz w zęby, ale krople uciekały mu z wesołym: tyk! Zosia przeskoczyła pierwszą kałużę. – Plim! – zaśpiewały kalosze. Gdy wylądowała po drugiej stronie, deszcz zatrzymał się na sekundę na nosku buta i zsunął z niego jak perła. – Plam! – dodał drugi but, bo nie chciał być gorszy. – Jak wy to robicie? – wyszeptała Zosia, patrząc na swoje stopy. Krople odpowiedziały jej delikatnym stukiem o kaptur: kap–kap–kap, jakby mówiły: Słuchamy. Słuchamy. Zosia zaczęła iść ścieżką z drobnych kałuż, które układały się w łuk między brzozami a ławką. Zauważyła coś jeszcze: tam, gdzie stawiała stopy, woda nie chlupała zwyczajnie. Zamiast rozpryskiwać się na boki, rysowała cieniutkie kręgi, kręgi dokładnie takie, jak kręgi na mleku, kiedy mama miesza łyżką kakao – tylko że te kręgi układały się w wzory. Koło, serduszko, półksiężyc. A potem znowu koło. – Koło, serduszko, księżyc – powtarzała Zosia, śmiejąc się pod nosem. – To jakieś deszczowe znaki. Przy huśtawce deszcz zaczął padać równiej, jak bębenek. Nagle wszystko ucichło. Wydawało się, że nawet liście słuchają. Zosia uniosła głowę. Na końcu ścieżki, przy starym krzaku jarzębiny, pojawiła się kałuża. Nie była duża, ale w jakiś sposób wyglądała inaczej niż wszystkie. Jej brzeg był idealnie okrągły, a woda tak gładka, że Zosia widziała w niej swoje oczy jak dwa małe nieba. Popatrzyła na daszek huśtawki – krople toczyły się po nim leniwie. Popatrzyła na kałużę – wcale nie kropiło na jej środek. Jakby miała własny, cichy parasol. – Ojej – wymknęło się Zosi. – Jaka ładna... Przykucnęła i dotknęła palcem powierzchni. Woda drgnęła, a w drganiu pojawił się cienki, błękitny błysk. Kalosze zaszemrały przyjemnie, jakby usiadły na ciepłym kocu. Z drugiego końca kałuży dobiegło delikatne: plum, takie miękkie, że bardziej się je czuło, niż słyszało. – Plim – odpowiedział lewy but. – Plam – dodał prawy. Kałuża mrugnęła srebrnym kółkiem. Zosia pochyliła się bardziej. Zamiast kamyków na dnie zobaczyła coś zupełnie niepodobnego do podwórka: wyglądało to jak maleńkie schodki z jasnych kamyczków, rozszerzające się w dół jak ślimak, i coś, co przypominało okno – nie prawdziwe okno z szybą, tylko okienko ze światła, lekko otwarte, jak powieka tuż przed porankiem. – Mama mówi, że mam nie siadać na mokrym – szepnęła Zosia do kałuży, bo nagle miała wrażenie, że trzeba mówić cicho. – Ale mogę popatrzeć. Wtedy deszcz zagrał trzy krótkie nuty na kapturze: tik–tik–tik. Ptaszek z jarzębiny przeskoczył na niższą gałąź i skłonił główkę. Liście zaszeleściły, jakby mówiły: No chodź. Krawędź kałuży rozświetliła się bardzo delikatnie, jak niteczka światełka na choince. Zosia poczuła łaskotanie w kostkach, jakby ktoś tyciutkimi piórkami dotykał jej skóry przez skarpety. Kalosze stanęły pewniej, jakby wiedziały, gdzie iść. – Wy chyba naprawdę mnie prowadzicie – powiedziała do swoich butów i zrobiła krok do przodu. Felka już nie było, a pan Staszek zniknął za rogiem bloku. Podwórko wydawało się nagle bardzo ciche. Nawet dzwonek od roweru sąsiadki gdzieś daleko brzmiał miękko, tak jakby docierał przez kołderkę. Zosia zbliżyła się do brzegu okrągłej kałuży. Woda podskoczyła jednym okrągłym bąbelkiem i rozlała kręgi tak równe, że wyglądały jak narysowane cyrklem. Okienko ze światła na dnie rozjaśniło się o ciut, dosłownie tyle, co mrugnięcie kota Płatka, gdy udaje, że śpi. – Halo? – zapytała Zosia, bo wydało jej się grzeczne przywitać. Nie odpowiedziały jej słowa. Odpowiedział zapach. Pachniało świeżo skoszoną trawą, ciepłą grzanką i tym miejscem w parku, gdzie wiosną zawsze pojawiają się pierwsze stokrotki. Pachniało tak, że Zosia poczuła, jak robi się jej lekko, a kolana same uginają się do kucania. Wtedy, zupełnie cichutko, jakby ktoś zaszeptał prosto do kałuży, woda powiedziała: szuuu... Zosia wciągnęła głęboko powietrze. Kalosze zamruczały w rytm deszczu. Przyłożyła palce do brzegu, żeby nie stracić równowagi. Światło na dnie poruszyło się – nie jak latarka, tylko jak cień chmurki na łące – i ułożyło się w miękką, jasną linię, która zaczynała się tuż pod powierzchnią. – Jeśli pójdę o krok... – pomyślała na głos i uniosła stopę nad pierwszy, świetlisty stopień, a kałuża w tej samej chwili drgnęła i...