W sobotni poranek podwórko pachniało naleśnikami i mokrą trawą. Słońce zaglądało między pranie, które mama zawiesiła na sznurku, a wróble kłóciły się o okruszek pod ławką. Zosia założyła czerwone trampki, przechyliła opaskę z błyszczącą gwiazdką i ostrożnie postawiła na parapecie swój wynalazek. – Uwaga, startuje Słuchacz Kosmosu – szepnęła z uśmiechem. Słuchacz Kosmosu wyglądał jak latający garnek. Miał sitko od herbaty, kawałek parasolki, kabelki z latarki i słuchawki od starego odtwarzacza. Kiedy Zosia naciskała zielony guzik, w środku mrugało niebieskie światełko. Zwykle słychać było tylko cichutkie bzz… Ale dziś coś zapiszczało inaczej: bip, bip… biiiip! – Słyszałaś to? – do kuchni wbiegł Olek, młodszy brat Zosi, w kasku rowerowym i z butem zawiązanym tylko na jedną kokardkę. – Mogę pomóc? – Chodź! – Zosia podniosła Słuchacza. – Ten dźwięk nie jest z radia. On jakby… wołał. Kot Piksel przeciągnął się na dywaniku i powoli, z ogonem jak pióropusz, pobiegł za nimi na klatkę schodową. Drzwi na podwórko skrzypnęły i już byli na zewnątrz, pod starym orzechem, obok żółtej koparki w piaskownicy. Bip, bip… biiiip! – Tam! – Olek wskazał piasek. Na wierzchu kilka ziarenek drżało tak, jakby mróz zawędrował do pudełka z piaskiem. Zosia przyklękła. W samym środku piaskownicy leżała mała, przezroczysta kropla. Nie była mokra. Wyglądała jak szklany guzik, a w środku kręciły się cieniutkie, srebrne kreski. Kiedy Słuchacz Kosmosu zbliżył się do kropli, bip zamienił się w miękką melodię. – Halo? – Zosia powiedziała bardzo cicho, jak do ślimaka. – Czy ty… słyszysz? Kropla mignęła raz, a potem drugi. Na jej powierzchni pojawiła się cieniutka nitka światła. Uniosła się nad piasek i zaczęła rysować w powietrzu kształty. Najpierw prostokąt – to była ławka. Potem kółko – koło roweru Olka. Potem długi prostokąt z czterema oknami – ich blok. – Ona rysuje nasze podwórko! – Olek aż podskoczył. – Nazwijmy ją Iskierka! – Dobrze, Iskierka – zgodziła się Zosia. – Pokaż nam, co chcesz. Nitka światła drgnęła i zrobiła na rysunku pulsującą kropkę tuż pod huśtawką. Kropka migała szybciej i szybciej, jak małe serduszko. – Chce, żebyśmy tam poszli – wyszeptał Olek. Piksel prych­nął, jakby też zrozumiał, i ruszył zziajanym kłusem, ogonem omiatając trawę. Zosia ostrożnie wzięła Iskierkę na dłoń. Była lekka jak piórko i cieplutka jak kamień, który długo leżał na słońcu. Gdy przechodzili obok drabinki, wiatr na chwilę ucichł. Nawet liście na orzechu przestały szeleścić, jakby słuchały. – Dzieci, daleko nie idźcie! – z okna zawołała mama. – Tylko do huśtawki! – odpowiedziała Zosia i ścisnęła mocniej rączkę Olka. Pod huśtawką ziemia była miękka i ciemna. Iskierka wysunęła się z dłoni Zosi i, jakby pociągnięta niewidzialną gumką, potoczyła się na deskę huśtawki. Nagle zrobiła się większa – nie jak kropla, tylko jak bańka mydlana. W przezroczystej bańce wirujące punkty ułożyły się w gwiazdy. Zosia i Olek zrobili wielkie oczy. Piksel – okrągłe. – Wow – szepnął Olek. – Ona ma w środku… noc! Zosia przytknęła Słuchacza Kosmosu bliżej. W słuchawkach piknęły cyfry: pi… pi… pi… Tak jakby ktoś liczył bardzo cicho i powoli. Na powierzchni bańki pojawiły się trzy kreski, potem dwie, potem jedna. – Ona coś odlicza – powiedziała Zosia. – Ale co? Deski huśtawki zaskrzypiały, chociaż nikt na nich nie siedział. Bańka pulsowała w równym rytmie: jasna, ciemna, jasna. Wróble zamilkły. Na balkonie ktoś przestał trzepać dywan. Powietrze stało się gęste i chłodne, jak tuż przed burzą, tylko bez wiatru. – Słyszysz? – Olek przełknął ślinę. – Ziemia… drży? Ziemia pod ich kolanami naprawdę zadrżała, tak delikatnie, że piasek w piaskownicy zaszurał jak cukier w cukierniczce. Piksel nastroszył ogon i stanął jak posąg, patrząc prosto w niebo. Zosia zacisnęła palce na rączce Olka. Słuchacz Kosmosu zamrugał wszystkimi światełkami naraz. Na środku bańki pojawił się nowy kształt: długi cień, co wyglądał jak skrzydło, ale nie było to skrzydło ptaka. Cień powoli przesunął się po ich dłoniach i po trawie, jakby ktoś przejechał ogromną, miękką chustą. – Zosiu… – Olek wcisnął się do niej bliżej. – Co to… Zosia uniosła głowę. Niebo nad podwórkiem, zwykle niebieskie jak kredka z piórnika, teraz zdawało się rozsuwać – tak, jak rozsuwa się zasłona w teatrze. Pomiędzy chmurami zabłysły linie światła, ciche jak szept. Coś wielkiego, jasnego i zupełnie bezgłośnego zaczęło zniżać się prosto nad huśtawkę.