Wieczorem nad miasteczkiem wisiał wielki, żółty Księżyc. W oknie pokoju Lili stał teleskop, a na dywanie rozłożone były kredki, gwiezdne naklejki i mapa nieba. Lila poprawiła opaskę z błyszczącą gwiazdką, Olek podsunął sobie stołek i dodał do mapy brakującą chmurkę komet. Kot Piksel mruczał i wachlował ogonem jak antenką. — Słyszysz? — szepnęła Lila, bo w ciszy coś cichutko zapiszczało. Piksel zatrzymał ogon. Z czerwonej krótkofalówki na biurku dobiegło: pik… pik… piik… pik! Rytm był jak piosenka, ale inny niż wszystkie, które znali. Olek przyłożył ucho do głośniczka i potarł brodę, jak robił tata, gdy coś obmyślał. — To nie burza. To ktoś do nas mówi — powiedział bardzo poważnym głosem. Lila zerknęła przez teleskop. Jedna malutka gwiazda migała dokładnie tak samo: pik… pik… piik… pik! Mignięcia układały się w wzorek, jak skakanka, która ma swoje tempo. — Trzeba odpowiedzieć — stwierdziła Lila. W garażu czekała ich rakieta Bąbel. Zbudowali ją z tatą z lekkich paneli i miękkich foteli, a potem udekorowali chmurkami, naklejkami i srebrną taśmą. Bąbel miał okrągłe okno jak oko wielkiej ryby i pulpit pełen przycisków. Jeden z nich, srebrny i w kształcie kropelki, właśnie migał tym samym rytmem. — On też słyszy — wyszeptał Olek. Lila wsunęła Pikselowi do plecaka miękki kocyk. Założyli kaski z pudła z kostiumami i sprawdzili pasy. Na drzwiach zapiszczała naklejka z napisem: Start tylko, gdy serca są spokojne. — Serce spokojne? — spytała Lila. — Spokojne jak kamyk w kieszeni — odparł Olek i uśmiechnął się. Piksel zamruczał: rrr. Pstryk! Bąbel poruszył się delikatnie, jakby wziął głęboki oddech. Usłyszeli miękkie bruuum, a dom, ulica i ogród zniknęły pod nimi jak obrazek w książce, którą się przewróciło. Przestrzeń zrobiła się granatowa, potem atramentowa i aż czarna, ale pełna rozsypanych okruszków światła. — Witam na pokładzie — odezwał się łagodny głos Bąbla, jakby mówiła ogromna poduszka. — Mam dla was mapę. Cel miga. Na ekranie rozwinęła się mapa nieba. Ktoś narysował na niej jasną kropkę, która pulsowała. Bąbel mrugnął ikonką pasów bezpieczeństwa. — Zapięte — powiedziała Lila. — Zawiązane — dodał Olek, zerkając na swoje sznurówki. Piksel przeciągnął się w plecaku i spojrzał okrągłymi jak księżyce oczami. Lecieli wśród migotów. Po drodze minęli satelitę o skrzydłach z paneli, który pomachał do nich krótkim „bziuuut”. Przemykali obok pierścieni planety, które wyglądały jak wielkie hula-hop, i obok chmury drobnych okruchów, co bębniły: tik-tik-tik. Bąbel rozwinął wtedy świetlny parasol, który pachniał jak letni deszcz. — Cudowne jest to niebo — westchnęła Lila. — I ciche. — Ciche, ale słuchaj — przytaknął Olek i nastawił ucha. — Pik… pik… piik… pik! Głośniejsze! Im bliżej byli migającej kropki, tym bardziej sygnał przypominał melodię. Na ekranie obok kropki pojawił się narysowany ołówkiem kształt: jak koperta. Tylko że ta koperta pulsowała światłem, jak meduza w wodzie. — Gwiezdny list? — zdziwiła się Lila. — Do kogo? Bąbel bąknął wesoło. — Na kopercie wykrywam litery. Światłem napisano: „Lila i Olek”. Olek aż otworzył usta. — Kto wie, jak się nazywamy? — Może ktoś, kto patrzy na te same gwiazdy — powiedziała cicho Lila. Rakieta wyhamowała przy niebieskawej chmurce pyłu, miękkiej jak wata. W środku chmurki kołysała się przezroczysta koperta z gwiezdną pieczęcią w kształcie maleńkiej, świecącej gwiazdki. — Zbliżam ramionko chwytające — oznajmił Bąbel. Z boku wysunęła się mała, lśniąca rączka zakończona siateczką. Poruszała się powoli, delikatnie. Lila wstrzymała oddech, Olek też. Piksel przestał mruczeć i zastygł, jakby nagle stał się małym, szarym posążkiem kota. Siateczka dotknęła koperty. Pieczęć zamigotała i odpowiedziała krótkim: „piik!” Nagle ktoś zapukał w okno rakiety. Tuk. Tuk-tuk! Lila i Olek podskoczyli. Odwrócili głowy równocześnie. Tuż za szybą unosił się niewielki stateczek, lekki jak latawiec. Miał ogon z wstążek światła, a kabina była jak bąbel wody z błyszczącą obwódką. W środku siedziała istota w śmiesznym skafandrze w kropki. Miała okrągły hełm, a wewnątrz hełmu dwie duże, ciekawskie oczy, które mieniły się jak kałuża po deszczu. Istota poruszyła płetwkami na rękawach i narysowała na szybie z mgiełki serduszko. Potem wskazała na kopertę i pomachała. — Widzi nas! — wyszeptał Olek. — I wie, jak się rysuje serca — dodała Lila, czując, jak robi jej się ciepło pod kaskiem. Bąbel mruknął ostrożnie. — Odbieram prośbę o połączenie przez gościnne okienko. Bezpieczne, z dodatkową bańką powietrzną. Mogę otworzyć śluzę listową i wpuścić list, a potem… Na pulpicie zamigotał nowy przycisk, którego wcześniej nie widzieli. Był zielony i miał narysowaną uśmiechniętą gwiazdkę. — Jeśli go naciśniemy, otworzy się gościnne okienko? — spytała Lila. — Tylko troszkę, w trybie „cześć i dzień dobry” — potwierdził Bąbel. — Wciąż bezpiecznie. Dodatkowa bańka gotowa. Sygnał zmienił się w melodię, która brzmiała jak skrzypienie śniegu i dzwonek na rowerze jednocześnie. Pieczęć na kopercie rozżarzyła się jaśniej i na jej powierzchni pojawił się świetlny kształt: mała dłoń, która machała na powitanie. Piksel wichrzył wąsy i cichutko „miau” powiedział do plecaka. — Co robimy? — Olek spojrzał na Lilę. — Razem? — Razem — odparła Lila i wyciągnęła dłoń. Ich palce splotły się, a drugą ręką zawisnęli nad zielonym przyciskiem. Za szybą istota w kropki znów zapukała, tym razem trzy razy: tuk! tuk! tuk! Jej oczy lśniły szeroko, a ogon jej stateczku zafalował jak wstążka na wietrze. — Uwaga, odliczanie do otwarcia śluzy listowej — oznajmił Bąbel miękkim głosem. — Trzy… dwa… Melodia stała się jeszcze piękniejsza, jak gdyby ktoś grał na maleńkich dzwoneczkach. Zielona gwiazdka na przycisku zaświeciła tak jasno, że w kabinie zrobiło się jak w południe. Lila i Olek nabierali powietrza do płuc, gotowi, by…