W szkolnej sali geograficznej zawsze panował osobliwy półmrok. Stare, drewniane ławki skrzypiały nawet pod najlżejszym naciskiem, a na ścianie wisiała kolekcja map, z których niektóre wyglądały, jakby pamiętały jeszcze czasy odkrycia Ameryki. Jednak to nie one przyciągały uwagę Igora najbardziej. Był czerwcowy wieczór i lekcje już dawno się skończyły. Igor został dłużej w szkole, bo pomagał pani Nowickiej posegregować atlasy, kiedy nagle z sali obok usłyszał głośne stuknięcie. Ruszył w stronę dźwięku, przekręcił klucz w zamku i zajrzał do środka. O dziwo, wszystko wydawało się być na swoim miejscu, jednak na środku biurka stał stary globus. Miał zadrapania i gdzieniegdzie starł mu się lakier, ale Igor przysiągłby, że wcześniej był zamknięty w gablocie. Gdy tylko chłopak podszedł bliżej, globus wydał z siebie coś na kształt przeciągłego westchnienia. Igor odruchowo cofnął dłoń, przekonany, że to przewidzenie. Ale wtedy usłyszał wyraźne, choć ciche: - W końcu... ktoś przyszedł. Igor zamarł, patrząc z niedowierzaniem na wirującą powoli kulę. Szybko rozejrzał się dookoła, szukając ukrytego głośnika lub innego dowcipnisia, ale na sali był całkiem sam. - Nie bój się – usłyszał, tym razem głos był mocniejszy i jakby nabrał odwagi. – Potrzebuję twojej pomocy. Ktoś pod osłoną nocy zabiera mapy z tej klasy, a tylko ty możesz znaleźć winnego. Igor poczuł, jak po plecach przebiega mu dreszcz. W głowie kłębiły się pytania: czy oszalał, czy to jakiś dziwny żart, czy naprawdę rozmawia właśnie z globusem? - Dlaczego ja? – wydusił z siebie po chwili. Glob troche się przekręcił i jego metalowy południk zaskrzypiał. - Bo tylko ty mnie słyszysz. Ale ostrzegam... nie jesteś tu jedyny, kto rozumie mowę tej szkoły. Masz niewiele czasu, zanim ostatnia mapa zniknie na zawsze. Igor poczuł, że jego serce bije szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. W drzwiach rozległ się cichy trzask, jakby ktoś próbował je otworzyć od zewnątrz. Wstrzymał oddech i spojrzał na globus, a potem na klamkę, która właśnie zaczęła się powoli poruszać...