Środa, godzina 20:12. Większość sal Instytutu Filologii Polskiej była już pogrążona w półmroku. Tylko z okien gabinetu 107 sączyło się blade światło lampy. Julia poprawiła plecak na ramieniu i zerknęła na Sebastiana, który właśnie zamykał laptopa po wieczorowych korektach pracy magisterskiej. – Muszę oddać Chmielewskiej notatki z ostatniego seminarium – powiedziała, wskazując zamknięte drzwi z tabliczką: „107 – dr L. Kierski”. – Słyszałem, że w tym gabinecie dzieją się dziwne rzeczy – rzucił żartobliwie Michał, który zawsze szukał pretekstu do przygód. – Dziwne? – Julia spojrzała z zaciekawieniem. – Niby czas tutaj nie płynie tak samo – Sebastian uśmiechnął się kpiąco, ale w jego oczach pojawiła się iskierka ciekawości. – Proszę cię, to tylko uczelniana legenda. Mimo półżartów cała trójka poczuła napięcie, kiedy przekroczyli próg pokoju. Na środku stał okrągły, dębowy stół, a na nim leżał stary notatnik. Ktoś zostawił go otwartym na stronie zapisanej drobnym, nerwowym pismem: „Jeśli to czytasz, jesteś tu dopiero trzeci raz. Nie ufaj temu, co zobaczysz poza oknem…”. Na zewnątrz, zamiast ciemnego dziedzińca, migotało blade światło, jakby ktoś rozciągnął mgłę i połączył ją z nieznanym miastem. – To jakiś żart? – spytała Julia, ale głos jej zadrżał. Michał wyciągnął rękę, żeby przewrócić kolejną stronę. Zanim dotknął papieru, lampa nagle zamrugała, a na klamce drzwi pojawiła się zaschnięta czerwona plama, której przedtem nie było…