Franek mieszkał w kolorowym bloku przy ul. Owocowej. Bardzo lubił chodzić do parku, gdzie rosły ogromne kasztany i śpiewały wesołe ptaki. Pewnego dnia, kiedy wracał ze szkoły, w liściach coś cicho zamruczało. Franek przykucnął i zobaczył zieloną pelerynę z błyszczącym guzikiem. Wyglądała na zupełnie nową, choć leżała pod krzakiem, jakby ktoś schował ją właśnie dla Franka. Peleryna była miękka jak chmurka. Franek rozejrzał się dookoła. Nikogo nie było w pobliżu. Delikatnie włożył ją przez głowę. Wtedy poczuł lekkie łaskotanie na karku i usłyszał, jak coś cichutko szepcze mu do ucha: – Hej, Franek! Witaj w świecie supermocy! Franek aż podskoczył, bo przecież peleryny nie mówią! Ale ta mówiła i szeptała coraz więcej: o skakaniu jak kangur, o lataniu między drzewami, o rozumieniu języka zwierząt. Franek zamknął oczy i wyobraził sobie, jak pomaga szczurowi przejść przez ulicę albo jak biega szybciej od wiatru. – Czy to wszystko naprawdę się stanie? – spytał niepewnie. – Tylko spróbuj! – zaszeptała peleryna z uśmiechem. Następnego dnia Franek postanowił założyć pelerynę do szkoły. W klasie nikt nie zauważył, że coś jest inaczej. Nikt poza Jagodą, która patrzyła na niego uważnie spod grzywki. Podczas przerwy Franek usłyszał dziwne hałasy dobiegające zza sali gimnastycznej. Peleryna zaszeptała mu do ucha: – To właśnie moment, by sprawdzić, jaką masz supermoc! Franek poczuł, jak serce bije mu szybciej. Uchylił drzwi i zaczął iść w stronę tajemniczych dźwięków. Co tam zobaczy?