Franek bardzo lubił bawić się w ogrodzie u babci. Pewnego dnia, gdy zbierał poziomki za starym krzakiem, zauważył małe, błyszczące drzwiczki w ziemi. Były tak malutkie, że ledwo zmieścił się przez nie na czworakach. Za drzwiczkami ukryty był wąski, pachnący wilgocią tunel. Franek odważnie wszedł do środka. Po chwili tunel zaczął się rozjaśniać. Nagle chłopiec wyszedł... prosto na puchatą, mięciutką wyspę! Pod stopami miał białe chmurki, a w powietrzu pachniało watą cukrową. Obok stała dziewczynka z włosami jak cukrowa wata i wielkim uśmiechem. Miała na imię Lila. – Witaj na Chmurkowej Wyspie! – zawołała radośnie. – Tutaj mieszkają chmurkowe króliczki, ale trzeba uważać na chmurkowe tornada! Właśnie w tej chwili coś zaszumiało – zza chmur wynurzył się dziwny cień, który powoli się zbliżał... Co to mogło być?