Noc na stacji nasłuchowej Syrena była gęsta jak olej, choć dziwnie bezchmurna. Lena Kwiatkowska, oficer łączności na nocnej wachcie, walczyła z sennością świeżą kawą. Poza iluminatorami płynęły ciemne chmury Tytana i ciche, dalekie błyski pierścieni Saturna. Anteny wiodły swoją bezlitosną modlitwę, szukając wzorów w szumie pustego kosmosu tej nocy. Dzisiaj ruch był wyjątkowo cichy, jakby cała orbita wstrzymała oddech na długą chwilę. Tuż po trzeciej w konsoli zapalił się bursztynowy punkt i coś zaszczypało w uchu. Sygnał był niemal zbyt czysty, niesiony przez nośną o skrajnie wąskim widmie. Nagłówek identyfikował się jako Łabędź-Delta, sonda zaginiona przed siedemdziesięciu laty, daleko poza orbitą Neptuna. A potem komputer wypowiedział jej imię głosem syntezatora: 'Lena Kwiatkowska — uwaga, wiadomość prywatna'. Nastka, pokładowa sztuczna asystentka, zawahała się dłużej niż zwykle, zanim otworzyła dekodowanie. W danych tkwił nietypowy podpis czasowy, wskazujący nadawcę z czternaście minut w przyszłości. Triangulacja podpowiadała lokalizację w cieniu Tytana, ledwie dziewięćdziesiąt tysięcy kilometrów od stacji. 'To niemożliwe' — mruknęła Lena, lecz ekran wypisał jedno polecenie, wyraźne i uparte: PRZEJDŹ DO C-12. Laboratorium C-12 było zapieczętowane po rutynowym przeglądzie, bez żadnej sensacji, tylko brak załogi. Lena odbezpieczyła drzwi kodem wysłanym w pakiecie, a Nastka protestowała półszeptem procedur. Korytarz pulsował od cichego bicia pomp, a metal pod stopami rezonował z jej krokami. Po prawej przepłynęły iluminatory, przez które pierścienie wyglądały jak blade linie na partyturze. Plik dekodował się warstwami, jak łuszczona cebula, odsłaniając coraz bardziej osobliwą strukturę. W jednym kanale pojawił się dźwięk, cichy i chropawy, przypominający jej głos. 'Za chwilę upuścisz długopis' — powiedziało nagranie, a metalowy rysik wypadł z jej rękawicy. Przez moment Lena stała bez ruchu, słuchając własnego przyspieszonego oddechu w skafandrze kontrolnym. 'Nie panikuj' — dodał głos — 'zabierz to, co stoi w C-12 i nie otwieraj'. Nastka ściszyła kanał, jakby bała się, że ktoś inny na stacji słucha razem z nimi. W środku panował półmrok i zapach starego ozonu, jak w pudełku po piorunie. Na środku stał walec przechowujący pamięć próżniową, oszroniony lekkim chłodem serwera. Na obudowie widniało jej nazwisko, zapisane charakterem niepokojąco zbliżonym do jej własnego pisma. Kontrolka migała w rytmie sygnału, trzy krótkie, jedna długa, znów trzy krótkie. 'Leno, wycofaj się' — szepnęła Nastka, lecz walec odblokował się z sykiem, jakby odetchnął. Z pierścieni dobiegło blade rozbłyskiwanie, układające się w znak sondy Łabędź-Delta na tle Tytana. Stacja zadrżała, powietrze zgęstniało, a z wnętrza walca zabrzmiał ostrzegawczy szept: 'Nie otwieraj... jeszcze'.