Luty w Piwnicach był ostry jak szkło, ale niebo miało dziś przejrzystość, o jakiej marzą astronomowie. Trzydziestodwumetrowy talerz radioteleskopu stał na metalowej konstrukcji jak ogromne białe ucho, nasłuchujące wszechświata. Z kontrolnego okna widać było, jak bardzo powoli obraca się ku północy. W środku pachniało kurzem, kawą i ozonem z dawnych urządzeń, które chrobotały cicho, jakby mówiły między sobą w starym dialekcie. Lena wyciągnęła dłonie nad grzejnikiem i obserwowała zwoje kolorowych linii na monitorze. Na jednym z ekranów przesuwał się spektrogram – słupki energii w różnych częstotliwościach; na drugim biegły cyfry czasu i współrzędne. Przycisnęła brwi, aż na jej nosie pojawiła się zmarszczka przypominająca pauzę w nutach. – Zobacz – mruknęła, stukając paznokciem w ekran. – Tu. W okolicach tysiąc czterysta dwudziestu megaherców. Powinien być tylko szum, a mamy pik. Igor podsunął sobie krzesło, które zapiszczało tak, że Lena wzdrygnęła się całym ciałem. Miał wielkie słuchawki, które zwykle wisiały mu na szyi, i wiecznie potargane włosy, jakby jego głowa była prywatnym polem burzowym. Usiadł z powagą, jakby miał zamiar rozwiązać krzyżówkę w tempie kosmicznym. – Linia wodoru – powiedział. – Naturalny sygnał. Ale to… – zmrużył oczy. – To wygląda jak modulacja. – Czyli ktoś tam kiwa do nas ręką? – zażartowała Lena, udając beztroskę. Kiedy jednak kliknęła przycisk powiększenia, na ekranie pojawiła się wyraźna sekwencja krótkich „pchełek” i dłuższych „kłaczków” energii. – Okej, to już nie jest śmieszne. Na ścianie zawisł zegar, który w nocy wydawał się głośniejszy niż w dzień. Tykanie wypełniało przerwy między kliknięciami przekaźników. W rogu sali ślizgał się po kablu mały robot-odkurzacz, zbyt wierny, by zasnąć, zbyt stary, by zbierać cokolwiek poza własnym wstydem z linoleum. – Doktor Fijałkowska? – wywołał Igor, nachylając się do mikrofonu interkomu. – Chyba coś mamy. Na głośniku zacharczało. – Już idę – odparł głos mentorki. – Tylko nie dotykajcie filtrów. I nie przestawiajcie talerza bez pozwolenia. Macie pięć minut na zapis próbek. Lena otworzyła nowy bufor danych. Wykresy zaszumiały, ale na tle szarości pnącej się jak mgła w górach, świeciły wyraźne kreski. Krótkie-długie, krótkie-długie, pauza. I znów. – Może to odbicie? – mruknęła, nie patrząc na Igora. – Samolot, satelita, balon? – Wydusiła z siebie listę, którą tłukła od pierwszego dnia obozu „Astrolab Junior”. – Balon by tak nie trzymał częstotliwości – odparł Igor. – Samolot dałby inne przemieszczenie. A satelita… – Spojrzał na zegar. – No właśnie. Orbitalne przeloty mamy dziś przejrzane. O tej porze pustka. Weszła doktor Fijałkowska, odgarniając pasemko siwych włosów spod czapki. Zawsze wyglądała, jakby była nieco szybsza niż reszta świata, jakby doganiała własne myśli w biegu. Oglądała ekran, milcząc, potem pochyliła się nad konsolą i zaraz wyprostowała. – To jest liniowe i spójne – powiedziała powoli. – Ale źródło… – Przesunęła palcem po wykresie elewacji. – Patrzcie. Azymut mamy kurs północny, elewacja niska. Jakby nad horyzontem, ale… Nikogo nie informowałam o testach. – To znaczy, że ktoś nam nad głowami macha latarką z orbity? – spytała Lena, z nerwowym śmiechem. – Z orbity to ja dostaję powiadomienia z wyprzedzeniem – odbiła doktor. – Poza tym modulacja jest… dziwnie powtarzalna. – Spojrzała na nich ostro. – Nie inwestujcie w teorie. Zbierajcie dane. Lena nie mogła oderwać wzroku. Przekrzywiła głowę. Nagle przyszło jej do głowy coś głupiego, więc oczywiście to zrobiła: stuknęła dwa razy paznokciem w blat stołu – raz krótko, raz długo. Na ekranie, po sekundzie opóźnienia, obok kolejnej serii sygnału pojawiło się coś, co wyglądało jak odbicie tego rytmu. Krótki, długi, pauza. – Widziałeś? – wyszeptała. Igor zamarł. – Nie żartuj. – Zrób to jeszcze raz – poleciła doktor Fijałkowska, tonem, który był jednocześnie rozkazem i prośbą. – I nagrajcie osobny znacznik czasu. Lena stuknęła znów, tym razem bardzo wyraźnie: krótki, krótki, długi, krótki, długa pauza. Sygnał na ekranie jakby przyklasnął z drugiej strony: krótki, krótki, długi, krótki – pauza tej samej długości. Nie był to perfekcyjny cień, raczej odpowiedź przez grubą szybę. – To nie jest naturalne – wyszeptał Igor. Doktor przymknęła oczy. – Okej. Nie panikujemy. – Po czym, jakby przypomniawszy sobie jakiś paragraf, dodała: – System nie jest przystosowany do nadawania. Możemy tylko słuchać. Ale musimy sprawdzić, czy na zewnątrz nie ma źródła lokalnego. Bodźca. Czegokolwiek. Igor, Lena – idziecie ze mną do drzwi serwisowych. Tylko do barierki. Nie wchodzimy na konstrukcję bez zgody technicznych. Chrupnęły ich kurtki, gdy zakładali je w pośpiechu. Zimno wkleiło się w policzki jak cienka folia. Na zewnątrz wszystko wydało się większe, niż było w środku: masywna stopa konstrukcji, stalowe kratownice schnące w księżycu, czerwone lampki ostrzegawcze mrugające rytmicznie. Z górnej platformy odchodził pomost do kabiny ogniskowej – małej skrzynki zawieszonej jak owoc w ogrodzie anteny. – Tylko do barierki – powtórzyła doktor Fijałkowska. – Patrzymy, słuchamy, wracamy. Lena docisnęła dłonie do metalowego poręczy i od razu je cofnęła. Mróz capnął ją jak pies, ale nie to ją zatrzymało. Na stalowej rurze, tam gdzie para z ich oddechów osiadała i zamarzała, pojawiły się drobne kreski: krótkie i długie, ułożone w szeregi. Zimowy ornament? Nie. To było zbyt równe. – Igor – wyszeptała, dotykając palcem, aż ślady przymarzły jej do skóry. – Widzisz to? Pochylił się nad barierką. Na cienkiej warstwie szronu, jednym rzędem, wyrysowały się odstępy. Krótki, długi, pauza. Potem znów. – Nawiew? Wibracje? – wymieniała doktor, ale jej głos był przyciszony jak w kościele. – Boże… – dodała prawie bezgłośnie, nie z modlitwy, raczej z bezradnej kalkulacji. Gdzieś poniżej zaszumiał wiatr, nosząc ze sobą zapach mokrych gałęzi i czegoś jak rozgrzany kurz maszyn. Metal zamruczał, gdy mechanizm elewacji przesunął talerz o ułamek stopnia. Lena uniosła wzrok i zobaczyła, że cały wielki dysk leniwie poddaje się poleceniom z wnętrza, a jednak na tablicy kontrolnej widać było tryb ręczny. Nikt przecież nie nacisnął przełącznika. – Nie dotykajcie niczego – powiedziała doktor, już przez interkom, bo wysłała ich krok wcześniej, a sama zatrzymała się przy drzwiach. – I nie wchodźcie na pomost. Telefon Leny zawibrował w kieszeni. Wyciągnęła go i spojrzała na listę sieci. Poza znanym „CA-UMK_Gosc” pojawiła się jeszcze jedna nazwa, dziwnym alfabetem i bez kropek: „SLYCHAC_TO”. Uśmiechnęła się nerwowo. – To żart techników – wymamrotała, nie bardzo wierząc własnym słowom. – Nie mają takiego poczucia humoru – skwitował Igor. – Pamiętasz ich czajnik? To muzeum. – Wracamy – zdecydowała doktor, tonem, który nie znosił sprzeciwu. – Zgłosimy to i zatrzymamy obserwację, dopóki nie przyjdzie nocny inżynier. W tym momencie wewnętrzne głośniki, te zamontowane na zewnątrz pod pomostem, zakaszlały i zapiszczały krótko, jakby ktoś próbował połączyć przewody językiem. Potem rozległy się trzy kliknięcia – tej samej długości i w tym samym tempie, które widzieli na ekranie. Stali nieruchomo, jakby dźwięk mógł ich zobaczyć. – Kto tam? – wypaliła Lena, zanim zdążyła się ugryźć w język. Z kabiny ogniskowej dobiegł metaliczny poszum, słaby, ale wyraźny. Jak ktoś przesuwający dłonią po folii aluminiowej. Potem – odpowiedź: krótki, krótki, długi, krótki. – Nie wchodzimy – przypomniała doktor, choć brzmiało to tak, jakby też sama musiała sobie to powiedzieć. Igor zrobił pół kroku w stronę pomostu. Kiedyś opowiadał Lenie, że boi się wysokości. Teraz nie wyglądał na przestraszonego – raczej na zahipnotyzowanego. Wyciągnął z kieszeni mały czujnik, który składał po nocach z części zamówionych w tajemnicy przed rodzicami. Urządzenie zamigało diodą i zaczęło wykreślać w telefonie wykresy. Puls przy kabinie był wyższy. Jakby coś tam oddychało. Albo liczyło. – Lena – powiedział cicho. – To jest blisko. Na konsoli w środku, w ciepłej kabinie sterowania, zapikał alarm o niskim priorytecie. W tym samym momencie klamka przy drzwiach do pomostu – ta gruba, zabezpieczona – stuknęła, jakby zwolnił się rygiel. Czerwone lampki ostrzegawcze przestały mrugać i zaświeciły światłem ciągłym. Drzwi rozchyliły się o centymetr, potem o dwa, zostawiając szczelinę, z której dmuchnął suchy chłód i coś jeszcze: delikatny zapach jak ozon po burzy. – Zostańcie! – krzyknęła doktor Fijałkowska, ale jej głos rozpadł się w metalu. – Nie róbcie kroku! Lena nie zrobiła. Przynajmniej nie nogami. Za to dłonie – dłonie miały własny plan. Jedna, jakby działała niezależnie, wyciągnęła się w stronę klamki. Czuła, że to idiotyczne, niebezpieczne, że kiedy opowie o tym mamie, ta przysiędzie, że więcej nie puści jej na żaden obóz. A jednak bliskość czegoś, co odpowiadało im z drugiej strony rzeczywistości, była jak magnes. W szczelinie błysnęło światło. Nie jasne, nie białe. Raczej łagodne, mlecznoniebieskie, pulsujące w rytmie, którego nauczyli się w ostatniej godzinie jak alfabetu. Krótki, krótki, długi, krótki. Pauza. Znów. Telefon Leny zamigotał jeszcze raz. Na ekranie, bez powiadomienia i bez aplikacji, pojawił się napis, który nie mógł się pojawić: „SŁYSZĘ”. A po nim: „CZEKAJ”. Litery jakby układały się z szumów pikseli, po czym rozmyły się, jak ślady na mrozie. – Nie dotykaj – syknął Igor. Miał rozszerzone źrenice i dłonie ściśnięte w pięści w rękawiczkach. Lena wstrzymała oddech. Wszystko zwolniło: wiatr, tykanie zegara, zimne powietrze. Klamka kabiny ogniskowej poruszyła się sama, o włos, jakby po drugiej stronie ktoś też miał dłoń. A z wnętrza przyszły trzy szybkie stuknięcia, dokładnie takie jak na ekranie sprzed minut. Klamka drgnęła po raz drugi.