Eudoksja sunęła przez ciemność jak pyłek szkła, cicho i precyzyjnie, w cieniu zbłąkanej planety, której nikt nigdy nie nazwał poza nią samą. Lidia Karo ochrzciła ją w myślach Kairos — czas, który zbiega się z okazją — i teraz, kiedy przez iluminator w sekcji obserwacyjnej widziała łukówkę czarnego lodu otulającą jej orbitę, nie miała wątpliwości, że to słowo przyklei się do tej wyprawy na zawsze. Za lodowym pierścieniem migotał pulsar, ostry jak igła. Wąska iglica światła, która regularnie kłuła kosmiczną noc. — Dryf fazowy minus dwie milisekundy — zameldował Orfeusz, sztuczna inteligencja statku, której głos modulował się miękko, jakby nie chciał wprowadzać niepokoju w już napiętą ciszę. — Sygnał z Latarni-6 pozostaje skorelowany z emisją pulsara. Propozycja: skorygować wektor podejścia o trzy stopnie w lewo. — Skoryguj — odparła Lidia, nie odrywając wzroku od wykresów. W sinusoidzie radiowej, w drobnych chwiejnościach na czubku fali, kryło się coś, czego nie potrafiła zignorować. Układ jedynek i zer, w żmudnie układanych paczkach, wypluwał jej imię. Nie kod znakowy, nie przypadkowa zgodność. Wzór pulsara podpowiadał „Lidia” w tempie kołysanki, którą pamiętała z dzieciństwa. Tak, ta kołysanka. Tę „Idzie niebo ciemną nocą”, którą śpiewała babcia, pokazując palcem okna, w których paliły się żółte kwadraty światła. Dziś te kwadraty były ekranami, a światło miało temperaturę bieli laboratoryjnej, ale rytm bezlitośnie trwał. — Nie lubię, kiedy kosmos zna twoje nazwisko — mruknął Maks Iwaszkiewicz, pilot, siedząc półobrócony w fotelu i udając, że studiuje aktualizacje wykresów. W rzeczywistości śledził profil Lidii — spięte włosy, dłonie drżące o ułamek milimetra, wewnętrzny rytm, który nie mógł znaleźć zewnętrznego. — Przypomina mi to wszystkie opowieści, które kończą się źle. — Od opowieści jestem ja, od sterów ty — ucięła łagodnie. — Orfeuszu, odczyty termiczne. — Latarnia-6 wykazuje anomalie. Zewnętrzna struktura ma temperaturę trzy stopnie powyżej zera bezwzględnego. Wnętrze… — AI zawahał się, co w jego przypadku oznaczało jedną zmianę barwy i dwie krótkie pauzy — …wnętrze utrzymuje dziewiętnaście stopni Celsjusza. Ciśnienie: sześćset hektopaskali. Skład domniemany: azot 68%, tlen 28%, reszta śladowa. — Latarnia ma atmosferę? — Żaneta Wróbel, inżynier pokładowa, wysunęła się spod panelu z narzędziami, z których właśnie wyciągnęła drobny wiór kablowy, i spojrzała na ekran. — Kto ją karmi? Kto ją ogrzewa? — Według rejestrów Agencji, nikt od siedemdziesięciu lat — odparł Orfeusz. — Latarnia-6 została wycofana po serii awarii. Ostatni log: „Przeniesienie na orbitę parkingową i dezaktywacja”. Eudoksja rozciągnęła pancerz na mikrometrowe odchylenia, przygotowując się do podejścia. Za iluminatorami pływały płatki czarnego lodu — nie dosłownie czarne, lecz tak zimne, że połykały światło i oddawały je późno, w posiniałych błyskach fluorescencji stymulowanej. Lidia patrzyła, jak jeden z kryształów, wielkości całej Eudoksji, obraca się leniwie i odsłania w sobie pęcherzyk gazu, uwięzioną kulę mgły. Pomyślała o kulkach śniegu z atrapą miasta w środku, które potrząsała kiedyś jako dziecko. Ktoś też potrząsnął latarnią, kazał jej świecić z powrotem. — Przypominam procedurę — powiedziała, dociskając klamrę przy kołnierzu kombinezonu. — Podpływamy, kotwimy się do segmentu serwisowego, przesiadka do śluzy. Ja i Maks wchodzimy, Żaneta zostaje i trzyma nas na krótkiej smyczy. Pobieramy dzienniki, sprawdzamy źródło emisji, wychodzimy. Zero archeologii, zero brawury. — A jeśli Latarnia-6 zaśpiewa ci kołysankę jeszcze raz, bardziej dobitnie? — Żaneta wyszczerzyła zęby w uśmiechu, który w jej wydaniu znaczył tyle samo, co troska. — Zaklejam ci kanał audio i puszczam jazz. Będziesz mi wdzięczna. — Nagraj mi cokolwiek, byle nie z saksofonem — odparła Lidia z cieniem uśmiechu, po czym spojrzała w kamerę. — Orfeuszu, jeżeli cokolwiek na pokładzie latarni spróbuje nas identyfikować głosem, odcinaj natychmiast. — Polecenie potwierdzam. Ustawiam filtry. Złącza dokujące zaskrzypiały, kiedy Eudoksja przytuliła się do zimnej metalowej skóry Latarni-6. Niewielka struktura, przypominająca połączenie starej latarni morskiej z puszką po kawie — walec z wieńcem sensorów i anten, niektóre ułamane, niektóre pordzewiałe od mikrouderzeń pyłu — obracała się bardzo powoli. Na jej boku, tam gdzie dawniej malowano nazwy statków, ktoś kiedyś wyrył numer. Teraz po numerze zostało kilka głęboko zarysowanych kresek i cień farby, którą kosmiczne wiatry odparowały, zostawiając jedynie symetryczne plamy na powierzchni. A jednak w świetle pulsara rysowały się kontury czegoś jeszcze: znaki na burtach, które przypominały znaki pilotów rzecznych z dawnej Ziemi — krzyżyki, strzałki, proste gryfy. Kto w próżni znaczy drogę alfabetem z nizin? Śluza zas hissczała i otworzyła się niechętnie. Lidia uniosła wizjer i przez moment zamarła. Powietrze — naprawdę je czuła. Słabe, ze słodkawą nutą starzejących się filtrów, leciutko wilgotne. Czujniki na nadgarstku zarejestrowały skład, Orfeusz potwierdził — w granicach ludzkiej tolerancji, choć nie idealne. Maks pochylił głowę i rozglądał się po ciasnym korytarzu serwisowym, który sprawiał wrażenie, jakby ktoś go posprzątał wczoraj. Krawędzie paneli przetarte, brak pyłu na poręczach. Na podłodze — coś, co wyglądało jak odcisk buta, a może tylko fantazja cienia. — Nie rozbieramy hełmów — przypomniała Lidia, choć ręka świerzbiła jej do klamry. Przepis to przepis. — Idziemy. Przez wąskie przejścia wiodły ich proste światła, wzniecane czujnikami ruchu dopiero, gdy przechodzili — jakby latarnia nie chciała marnować energii na widoki bez świadków. Ściany łuszczyły się farbą w kolorze dawno przebrzmiałej miedzi. Gdzieś dalej stukało echo, jakby rura od ciepłej wody jęczała przy rozszerzaniu. Maks raz po raz rzucał spojrzenia przez ramię. — Widzisz te rysy? — zapytał cicho, wskazując miejsca, gdzie ktoś kiedyś sterylną czystość aluminium naruszył ostrym narzędziem. — Jakby starą mapę. Tu — dwie kreski, tu — kółko. Lidia nie odpowiedziała od razu. Po pierwsze dlatego, że rysy układały się w ciąg, który kojarzył jej się nazbyt mocno z wiatrakami i latarniami z nadbałtyckich wybrzeży, gdzie spędzała co lato, zanim poleciała w powietrze i dalej. Po drugie, bo w słuchawkach wrócił motyw kołysanki. Tym razem delikatniejszy, nie z zewnątrz, lecz jakby z metalowych szwów wokół nich. „Idzie niebo ciemną nocą” — dźwięk nie miał słów, a jednak w głowie układały się sylaby. — Orfeuszu? — szepnęła. — Źródło sygnału: tu. Wewnątrz. Wektor: 34 stopnie na lewo, trzydzieści metrów naprzód. Odpalenie rejestracji. Uwaga: wykrywam drugą modulację, skorelowaną z biometrią. To jest głos… — Wiem czyj — powiedziała Lidia, zanim AI dokończył. Nagle, ostro, przyszedł zapach żywicy. Tak intensywny, że aż słodki. Nawet przez filtry go czuła. — Dajcie mi obraz, kiedy wejdziemy. Drzwi do centralnej komory nie trzeba było otwierać ręcznie. Rozsunęły się z dźwiękiem, który kojarzył się z dobrze naoliwioną szyną. Lidia i Maks stanęli na progu równocześnie — i oboje odruchowo przytrzymali się poręczy, choć grawitacja była stabilna. To, co zobaczyli, nie należało się żadnemu katalogowi, który kiedykolwiek studiowali. W sercu latarni rozciągała się przestrzeń nie większa niż szkolna sala gimnastyczna — a jednak w jej wnętrzu leżała dolina. Wąska niecka z ciemną ziemią, porośnięta sosnami tak przerzedzonymi, że światło decydowało się na plamy. Pod stopami mieli metal, ale oczy wiedziały lepiej: igły opadały, wiatr poruszał gałęziami, gdzieś wyżej rozpościerało się niebo. Nie prawdziwe, nie zimne. Sztuczne firmamenty potrafiły wszystko, ale to niebo… drgało w rytmie pulsara, co kilka sekund rozjaśniało się nieznacznie, jakby ktoś pożerał z niego odrobinę ciemności, a potem oddawał. — Jak to… — wymknęło się Żanecie w ich kanał. — Ja tego nie złożyłam w żadnym symulatorze. Nie ma tu dość energii. — A jednak — Maks odchrząknął i ściśniętym gardłem dodał: — Słyszysz coś? Lidia usłyszała. Szeleścił deszcz, którego nie było. Odległy, jednostajny, przypominający dźwięk kropli na dachach domków z blachy, w których spędzała lata. A pod tym deszczem — nuty. Ktoś nucił. Nie jako program, nie jako bezosobowe tło. Ktoś nucił na żywo. „Idzie niebo ciemną nocą…” — Mamy ruch — poinformował Orfeusz. — Źródło emisji akustycznej lokalizuję przy strukturze przypominającej latarnię morską. Odległość: pięćdziesiąt metrów. Kąt: trzydzieści stopni prawo. Na końcu doliny, tam gdzie sztuczny stok przechodził w półkolisty murek, stała wieża. W miniaturze wiernie odwzorowana latarnia z Helu, którą Lidia znała z fotografii, choć nigdy nie była na tyle nisko, by zobaczyć ją na własne oczy. Cegły, ociosana galeria, kopuła lampy ze starego szkła, które łamało światło na miodowe pasma. Wokół wieży wirowały drobne motyle kurzu — nie, nie kurzu. Granulek światła. Tak przynajmniej zinterpretowałby to umysł, który nie znosił pustki. — Czujniki jakości powietrza aktualizowane — wymruczał Orfeusz. — Skład bliższy ziemskiemu. Zawartość lotnych związków roślinnych: terpeny, fenole, aldehydy. Źródło: iglaki, mech, żywica. Parametry oddychania: mieścimy się w normach. Decyzja o zdjęciu hełmów pozostaje wasza. — Nie teraz — odparła Lidia. Zeszli z metalowego progu, ostrożnie stawiając kroki. Gdzie metal stykał się z ziemią, widać było, że ta druga jest tylko cienką warstwą, rozłożoną na strukturze wsporczej. A jednak w szparach wyrastały nitki zieleni. Nie miały prawa tu być, jak wiele rzeczy tego dnia. Dotarli do stóp wieży. Pośród igieł sosny leżała stara blaszana tabliczka, prostokąt tak porysowany, że mógł być czymkolwiek. Lidia przesunęła po nim palcem przez rękaw i od razu ją cofnęła — blacha była ciepła, jakby ktoś dopiero co położył ją na słońcu. Po metalowych schodkach weszli na platformę. Szkło lampy było pokryte siecią drobnych spękań. Kiedy Lidia zbliżyła dłoń, pajączki drgnęły jak żywe. — Lidio, spójrz — Maks wskazał na krawędź soczewki. W najciemniejszej części szkła, tam gdzie odbijało się wnętrze, zjawiły się litery. Najpierw niewyraźne, jakby zamoczone w wodzie, potem coraz ostrzejsze. Jej imię i nazwisko. LIDIA KARO, pisane czcionką tak zwyczajną, jak tylko można — maszynową, szkolną, bez ozdób. W słuchawkach zaszumiało. Ktoś wziął oddech. Ktoś, kogo znała z nagrań i dzień po dniu odzwyczajała się od tego dźwięku, bo inaczej nie dałoby się funkcjonować. A potem głos, który był jednocześnie bliski i znikąd, polski i przezroczysty, powiedział: — Wróciłaś.