Lena miała piętnaście lat i za dużo pytań, jak na orbitę. Na pokładzie Szkolnej Stacji Kopernik uczyła się fizyki, kodu i nasłuchu. Wieczorem podpinała stary odbiornik do poręczy i łapała dziwne echo. Tego dnia echo powróciło pięć razy, rosnące, jakby stacja odpowiadała sama sobie. Na ekranie mignął znacznik czasu z jutra, dokładnie o 07:14 czasu pokładu. Na czatach krążyła plotka o duchu w systemie, której nikt nie wierzył. Kamil, najlepszy od skryptów, podniósł brwi, kiedy pokazała mu zapis. Maja przyniosła szkolnego drona Śwista, wpakowała baterię i ustawiła śledzenie. Sygnał znikał w pustym paśmie serwisowym, tam, gdzie uczniowie rzadko zaglądali. Dyżurny opiekun krążył po decku A, więc uciekli tunelem bez grawitacji. Magnetyczne skarpetki klikały po ściankach, a pod nimi błękit Ziemi drżał. Lena wzięła odbiornik i spięła go z interfejsem drona pokładowego. Jej zegarek szarpnął nadgarstek, gdy sygnał ugryzł pasmo jak ostrze. Świst wysunął czujki i puścił w powietrze nici światła, jak pajęczynę. Mapował zakręty korytarza, aż nagle zatrzymał się przy panelu oznaczonym catering. Za metalem rezonowało coś chłodnego, rytmicznego, niemal jak dźwięk serca w puszce. Kamil zeskanował numer modułu i skrzywił się, widząc niewidoczną w planach szczelinę. Znacznik czasu znów mrugnął, teraz przesunięty o sekundę, jak przesuwająca się igła. Za panelem słychać było też ciche trzaski, przypominające rozładowywane kondensatory. W logach mignęła etykieta producenta, dawno zbanowanej firmy z Szanghaju. Maja wetknęła płaski klucz i zwolniła blokadę, choć palce trochę drżały. Panel odskoczył, odsłaniając wąski moduł bez oznaczeń, czarny i cichy jak studnia. W środku świecił okrągły ekran, na którym pływało jedno słowo: WITAJ, LENO. Świst zapiszczał, bo wykrył wyciek tlenu, i podrzucił nam maski awaryjne. Ekran zamigotał cyframi, które układały się w odliczanie; zostało dziewięć sekund. Kamil rzucił mi spojrzenie, w którym mieszał się strach i ciekawość. Lena dotknęła ramki, a ekran wypluł schemat stacji z migającym punktem. Za plecami trzasnęły drzwi, jakby ktoś z zewnątrz właśnie włączył zamek. Z korytarza dobiegł metaliczny krok, jakby ktoś stawiał stopy bez grawitacji.