Baza Lunar-7 od lat była zamknięta, a przynajmniej tak twierdziły wszystkie oficjalne raporty. Tymczasem właśnie tam, wśród oszronionych kopuł, Tola, Michał i Ali powoli sunęli księżycowym łazikiem. Po raz pierwszy w życiu poczuli, że naprawdę są częścią czegoś wielkiego – Misji Młodych Odkrywców, pierwszego programu naukowego dla nastolatków na Księżycu. Tola, najmłodsza z trójki, uważnie wpatrywała się w ekran skanera. Pochodziła z Gdańska, kochała zagadki i kody, a od dziecka marzyła, aby założyć nogę na innej planecie. Michał, lider grupy, miał głowę pełną pomysłów, ale to jego opanowanie sprawiało, że inni czuli się bezpiecznie. Ali, geniusz od technologii, był synem inżyniera i nie rozstawał się z własnoręcznie zbudowanym tabletem. Słońce nikło za horyzontem Księżyca, rzucając niebieskosrebrzyste cienie. Lunarna Dolina Ciszy, gdzie leżała stara baza, wydawała się spokojna – aż za bardzo. Gdy tylko weszli do głównego korytarza, systemy bezpieczeństwa bazy automatycznie się uruchomiły. Drzwi zamknęły się za nimi z ciężkim hukiem. – Spokojnie, to tylko automatyka – rzucił Ali, stukając w ekran tabletu. – Zaraz ją rozbroję. Jednak w tym momencie Tola nagle zamarła. Na jednej ze ścian rozbłysła migająca czerwona dioda. Pod nią ktoś wymalował ręcznie, na szybko, nieznany im symbol – przypominał skrzyżowanie spirali i litery omega. – Ktoś tu był przed nami – wyszeptała. W echo pustego korytarza odpowiedziało im nagle coś jeszcze – cichy szum, a potem z głośników bazy rozległ się zniekształcony głos. Słowa były wypowiadane po polsku, ale przeplatały się z obcymi, nieziemskimi dźwiękami: „Nie otwierajcie... drzwi... oni tu wracają... Czas... się kurczy...” Trójka młodych nastolatków spojrzała po sobie z przerażeniem i fascynacją. Przed nimi była zagadka większa niż mogli sobie wyobrazić. Wtedy, z głębokiego cienia jednego z pomieszczeń, rozległ się odgłos kroków. Ktoś – lub coś – ruszyło w ich stronę.