Na orbicie Ciemnego Księżyca stacja Perigeum skrzypiała jak stary żaglowiec. Piętnastoletnia Maja Halicka czyściła filtr pyłu, udając, że nie słyszy ciszy. Kosmos nie milczał jednak całkiem; w szumie instrumentów pływały drobne echo. Kiedy radio zahuczało, usłyszała własne imię, odbite i zniekształcone przez próżnię. Zza ściany dobiegało stukanie pomp, lecz rytm nie pasował do cyklu. — Tu Maja. Odbiór? — powiedziała, choć regulamin sugerował milczenie przy nieznanym sygnale. Odpowiedziało tylko trzepotanie, jakby ktoś strząsał popiół z anteny nad terminatorem. Maja wpięła kabel w konsolę i wywołała archiwum misji utraconych. Wyszukała sygnaturę podobną do echa; wynik mignął czerwonym, prawie wstydliwym. Argo-7, zaginione dwadzieścia lat temu, ostatni kontakt: północny krater Nox. W raporcie o Argo-7 wspomniano o eksperymencie z pamięcią dźwięku w lodzie. — Nie pytać — mruknął Leon, praktykant mechaniki, pojawiając się bezszelestnie za plecami. Za iluminatorem wisiała noc bezgwiezdna; Ciemny Księżyc pożerał światło jak studnia. Na radarze pojawiły się dwa piksele, nikłe jak oddech owada na szybie. Maja przeliczyła kąty odbicia i wypluła współrzędne; wskazywały sam środek cienia. — To ruina po Argo-7? — zapytał Leon, już zakładając twardy kaptur skafandra. — Albo ktoś, kto kradnie czyjeś głosy — odparła, wciskając hełm na włosy. Śluza syknęła, przetaczając powietrze, a stacja drgnęła, jakby coś przywarło z zewnątrz. — Czujesz to? — Leon przytrzymał poręcz, oczy świeciły mu niepokornym blaskiem. Na panelu ostrzeżeń zamigotały zielone punkty, układając się w znajome, dziecięce nuty. Melodia z pozytywki, którą Maja kiedyś zgubiła na koloniach orbitalnych, wróciła. W głośnikach zabrzmiało słowo, niepewne i urwane: „Zbliżasz się...”. Potem cisza. Zgodnie z regulaminem powinni przerwać, wezwać nadzór i zasłonić sensory stacji. Maja jednak włączyła drona zwiadowczego i otworzyła kanał o niskiej mocy. Ekran rozjaśnił się obrazem krateru; poszarpane cienie tańczyły jak pióra w wirze. Na samym dnie coś pulsowało światłem, które nie odbijało się od skał. Dron wszedł w zasięg dotyku, a Maja zobaczyła własne imię wyryte na panelu. Wtedy cień przesunął się nad obiektywem, a obraz nagle zgasł.