Mgławica Pętli Barnarda rozlewała się na szybie obserwacyjnej jak rozerwana wstęga światła — różowo-niebieska, z żyłkami ciemnego pyłu, w którym ginęły drobne gwiazdy. Heliotrop, niewielki statek badawczy z przetartymi krawędziami i nową duszą sztucznej inteligencji, przesuwał się przez ciemność tak cicho, że nawet czujniki drżenia kadłuba milczały. Lena Żurawska miała nos niemal przy przyłbicy hełmu obserwacyjnego, jakby mogła powąchać zimno przestrzeni. — Linie interferometryczne trzymają — mruknęła, stukając w panel. Na ekranie rozwinął się cienki, zielony wachlarz sygnałów. Wszystko było czyste, aż za czyste — głęboka kosmiczna cisza z tak równym szumem tła, że aż kłuła. Wtedy szum pofałdował się, jakby ktoś przeciągnął palcem po tafli ciemnej wody. — Pallas? — zapytała Lena, prostując się. — Widzisz to? Głos sztucznej inteligencji rozszedł się po kabinie jak oddech: miękki, neutralny, z nutą syntetycznego ciepła. — Widzę odchylenie na 1420,4056 megaherca. Bardzo wąskie. Przypomina sygnał nośny. — Linia wodoru — powiedział Amir, który pojawił się w drzwiach jeszcze w skarpetkach, z włosami w nieładzie. — Ktoś macha do nas atomami wszechświata? Serio? Lena uśmiechnęła się krzywo, ale palce miała chłodne. 1420,4056 MHz, najczystszy gwiezdny szept, ten, którego używali do rozmawiania przez bezmiar z sondami i latarniami. — Źródło? — Trudno oszacować. Kierunkowo: przedniówek, wzdłuż naszego kursu, w pobliżu dawnej Stacji Przekaźnikowej P-9 — odpowiedziała Pallas i nałożyła na mapę małą, pulsującą kropkę. — P-9 oficjalnie wyłączona z użytku od trzydziestu ośmiu lat. Amir ziewnął, ale z tych kontrolowanych, które wcale nie znaczą nudy. — Jeżeli to żart, to ktoś ma bardzo drogi sprzęt. — Wyłóżmy to bez metafor — powiedziała Lena, przybliżając wykres. — To źródło wysyła nośną na linii wodoru i nakłada na nią... — urwała. Na wstędze sygnałowej wykwitły równiutkie piki. Co 0,83 sekundy. Potem krótka przerwa. Znowu. — To wygląda jak... puls. Jak rytm. — Wykrywam modulację amplitudy z częstotliwością 72 na minutę — przyznała Pallas. — I ciekawą osobliwość: odwzorowanie wariancji odpowiada w 93 procentach twojemu aktualnemu wykresowi pracy serca, Leno. Amir stanął prosty, jakby ktoś odciął mu struny ze zmęczenia. — Że co? Lena poczuła, że skóra pod kombinezonem się jej marszczy. Miała na nadgarstku pasek biomonitorujący, podpięty pod system statku. — Sprzężenie? Przeciek? — zapytała, ale jej głos nie brzmiał już jak głos. Bardziej jak ktoś, kto powtarza pytanie, żeby usłyszeć cokolwiek, tylko nie odpowiedź. — Sprawdziłam. Nie znajduję lokalnej pętli zwrotnej ani podsłuchu. Sygnał pochodzi z zewnątrz — odparła Pallas. — Powtarzam: z okolic P-9. Kapitan Durajska spała dwie sekcje dalej, a Lena wiedziała, że protokół mówi: zgłosić, odczekać, zebrać pełną próbkę. Ale w Heliotropie próżnia trzymała za gardło każdego ciekawskiego tak samo. Amir już wsunął się na stanowisko dronów. — Cykor, czy działamy? — rzucił, splatając włosy w gumkę. Na panelu zaświecił się kontur małego robota zwiadowczego o przewrotnej nazwie Ćma. Pallas westchnęła śladowo, co było tylko animacją dźwięku. — Aktywuję kanał zgodnie z przepisami. Notuję: skan zdalny, bez wchodzenia w strefę zagrożenia. Heliotrop zwolnił. Z zewnątrz miał teraz więcej wspólnego z kroplą rozciąganą przez napięcie powierzchniowe niż z klasycznym statkiem. Lena obserwowała, jak Ćma odkleja się od kieszeni ładunkowej i znika w ciemności, mikroskopijna w obliczu pól gwiezdnego pyłu. Na ekranie pojawił się obraz z jej kamery: ziarnisty, z krawędziami rozmytymi przez mikrometeoryty, które płynęły jak świetliste planktony. Stacja P-9 wyrosła powoli, bryłowata, z modnym kiedyś klimatem modernistycznej fortecy. Jej wieża dokująca była przechylona, z pływającą wokół chmurą lodowego szronu, jakby oddychała. Na boku kadłuba widać było ślady po drobnych uderzeniach, grafitowy śnieg dawnych kolizji. A troszkę niżej — coś, co nie było z tej samej opowieści. — Przybliż — poprosiła Lena. Kamera posłusznie podjechała. Metal wyglądał, jakby ktoś pisał po nim grubo wyżarzonym gwoździem. Litery były nierówne, miejscami wgryzione w powłokę termiczną aż do mięsa stopu: „NIE WCHODŹ”. Amir przełknął odruchowo. — Klasyk. Zawsze działa. Ćma obleciała stację, mapując ją LIDAR-em. W pewnych miejscach skan nie wracał. Nie dlatego, że nie było powierzchni — raczej jakby światło rozpływało się w czymś, co nie rozumiało, że foton powinien wrócić. Lena zaznaczyła te strefy na czerwono. — Pallas, czy kiedykolwiek notowano anomalia optyczne tego typu w pobliżu P-9? — Rejestry sprzed trzydziestu ośmiu lat są niepełne. Sugerują utratę zasilania i strukturalne uszkodzenia po burzy mikrometeorytów. Nic o zniekształceniach — odpowiedziała SI. Głos brzmiał równo, ale Lena nabrała wrażenia, że Pallas słucha teraz uważniej niż zwykle. Nagle obraz zatrząsł się, jakby Ćma wpadła w kieszeń niewidzialnego wiatru. Na sekundę ekran zaciemnił się całkowicie. Gdy wrócił, pokazywał... wnętrze kabiny obserwacyjnej Heliotropu. Dokładnie tej, w której siedzieli. Lena rozpoznała swój kubek z rysunkiem kruka, plamkę ołówka na panelu, nawet rozerwaną kartkę z notatnika Amira. — Pallas? — to już nie było pytanie. To była próba zaczepienia o cokolwiek. — Rejestruję chwilową pętlę wizualną. Zapis wskazuje opóźnienie 0,3 sekundy względem rzeczywistości. Źródło... nieznane. Ekran mignął jeszcze raz i wrócił do obrazu P-9. Tym razem kamera patrzyła na okrągłą śluzę pomocniczą, z żółtymi poręczami i czarnymi naklejkami ostrzegawczymi odbarwionymi przez promieniowanie. Obok, w cieniu poręczy, ktoś — albo coś — nakleił kawałek przezroczystej taśmy z zaschniętym śladem markeru. Wyblakłe, ale czytelne słowo: „ZOSTAW”. — Dobra, już lubię tę stację — mruknął Amir nerwowo. — Jest uprzejma. Lena czuła, jak rośnie w niej ten rodzaj ciekawości, który jest pochodną lęku: igła, która nie pozwala odpuścić. W końcu to oni byli tu po to, by sprawdzać, a nie odwracać głowę. Poprosiła o wyświetlenie logów transmisji. Nośna na linii wodoru nadal pulsowała — i nadal klonowała jej rytm serca. — Zróbmy podejście w Polarniku — powiedziała po chwili. Polarnik był ratowniczą szalupą z pancerzami lepszymi niż w starych promach i z własnym, niezależnym CO2 scrubberem. — Tylko my, krótkie dokowanie. Bez wychodzenia. Pallas, utrzymuj z nami link i monitoruj każdy fluktuujący atom. — Zapisuję decyzję wraz z odchyleniem od protokołu i uzasadnieniem — odparła Pallas. — Przewidywany czas bezpiecznego okna: osiemnaście minut. Po tym czasie dynamiczny strumień cząstek z mgławicy zwiększy ryzyko o dziewięćdziesiąt procent. Polarnik oderwał się od boku Heliotropu lekko, jak oddech. Lena dopiero teraz poczuła, że w klatce piersiowej nosi kamień. Zapinała kołnierz skafandra, kiedy Amir, już zapięty po szyję, szturchnął ją w ramię. — Wiesz, że to głupie. — Wiem — odpowiedziała, włączając mikrofon. — I wiem, że nie przestałbyś o tym myśleć przez resztę rejsu. — Nie przestałbym — przyznał z cieniem uśmiechu. Dokowanie przebiegło aż nienaturalnie gładko. Szczęki Polarnika objęły pierścień śluzy P-9 i zacisnęły się, a wskaźnik szczelności rozkwitł na zielono. Od P-9 przychodził spokój próżni, w której wszystko jest albo martwe, albo bardzo cierpliwe. Lena wsunęła dłoń w rękawicę, aż palce dotknęły zimnego uchwytu awaryjnej wajchy. — Pallas, ciśnienie po drugiej stronie? — zapytała. — Zaskakująco stabilne. Mieszanka oddechowa zbliżona do ziemskiej. Temperatura: dwa stopnie powyżej zera. Słyszę... hmm. Trudno to opisać. Mechaniczne wibracje w materiale, niska częstotliwość. — Jak od pompy? — wtrącił Amir. — Jak od serca — odpowiedziała Pallas wbrew własnym preferencjom do metafor. — Ale nie jest to dźwięk powietrzny — transmisja zachodzi przez materiał śluzy. Przekładam na słyszalne. W słuchawkach zabrzmiało coś, co było prawie niczym, ale wystarczyło, by włosy na karku stanęły Lenie na sztorc: trzy ciche, miarowe uderzenia. Pauza. Trzy. Pauza. Nie był to ten sam rytm, który spijał jej własne tętno, i może właśnie dlatego był gorszy — bo niezależny. — Okej, nie otwieramy — powiedział Amir szybciej, niż myślał. — Jeszcze nie — sprostowała Lena. Patrzyła na panel sterowania śluzą P-9, na wyblakłe instrukcje, na pęknięcia farby. Na maleńką kamerę nad drzwiami. Szklistą, martwą. Wyciągnęła rękę do mikrofonu przy portalu i nachyliła się, czując, jak w hełmie robi się cieplej. — Tu Lena Żurawska z Heliotropu. Jeśli ktoś nas słyszy, proszę o odpowiedź. Pauza trwała tyle, ile w kosmosie trwają pauzy: nie da się ich przeliczyć na sekundy, bo mają własną miarę. W końcu rozległ się trzask. Potem coś, co było jak oddech przez papier. A potem głos, który sprawił, że Amir prawie odsunął się od panelu. — Leno — wychrypiał ktoś po drugiej stronie. Nie obcy. Nie mechaniczny. Taki sam jak jej, tylko o pół tonu niższy, jakby przepuszczony przez ciszę. — Nie otwieraj. W panelu śluzy zapaliło się zielone „GOTOWE”, choć Lena nie dotknęła jeszcze żadnego przycisku. Pallas powiedziała coś o anomalii w protokole, ale słowa brzmiały jak rozciągnięta guma. — To nie ja — zauważył Amir w tym samym momencie, gdy wskaźnik ciśnienia idealnie zrównał się po obu stronach. Metal pod ich palcami drgnął prawie niedostrzegalnie. Wskaźnik blokady przeskoczył. W świetle awaryjnym krawędź drzwi błysnęła jak zimny uśmiech. Lena zacisnęła palce na uchwycie, czując, że teraz decyzja nie jest już tylko protokołem, tylko wyborem w bardzo osobistej skali. A potem po drugiej stronie ktoś zastukał trzy razy.