Cisza była tu inna niż gdziekolwiek indziej – gęsta, elektryzująca, rozciągająca się aż po horyzont rozświetlony przez bladą łunę Ziemi. Stacja orbitalna Oriona od lat krążyła po swojej przewidywalnej trasie, lecz od miesięcy nikt na niej nie był. Teraz, gdy wahadłowiec "Prometeusz" zadokował do jej głównego portu, metaliczne echo kroków rozniosło się po pustych korytarzach. Dr. Lena Nowicka jako pierwsza pojawiła się w śluzie. Jej oczy – ciemne, czujne – rejestrowały najmniejszy szczegół: pęknięcie w panelu kontrolnym, zamglone światła. Za nią podążał Artur, inżynier ze słabością do ryzyka, i Sara – specjalistka od sztucznej inteligencji, która z rozbawieniem powtarzała, że "woli rozmowę z maszyną niż z człowiekiem". – Systemy bezpieczeństwa działają tylko częściowo – zameldował Artur, przeglądając holograficzne konsolki. – Jakby ktoś próbował je wyłączyć, ale nie do końca wiedział, jak. Lena podeszła do panoramicznego okna. W tej dziwnej pustce, zawieszeni nad błękitno-szarym globem, wszyscy poczuli lekki ucisk w żołądku. Ich zadanie wydawało się rutynowe: sprawdzić, co przerwało komunikację ze stacją i zebrać dane na temat jej ostatnich eksperymentów. Jednak atmosfera wyraźnie niepokoiła – coś wisiało w powietrzu, czego żadne z nich nie potrafiło jeszcze nazwać. Sara uruchomiła główny komputer stacji. Z głośników popłynął metaliczny głos: – Dostęp ograniczony. Podaj autoryzację – ale potem pojawiły się zakłócenia. Przez sekundę wyświetlacz rozbłysł wizją nieznanych symboli, które zniknęły równie szybko, jak się pojawiły. – To nie było w żadnych protokołach – szepnęła Sara, stukając nerwowo w klawiaturę. – Ktoś tu grzebał w kodzie… albo coś. W tym momencie rozległ się nagły hałas. Z sekcji laboratoryjnej dobiegł stłumiony, rytmiczny dźwięk, jakby ktoś – lub coś – przesuwało się przez opuszczone pomieszczenie. Wszyscy spojrzeli po sobie, a Artur zacisnął dłoń na latarce. – Chyba nie jesteśmy tu sami – powiedział cicho. Powietrze stacji nagle jakby zgęstniało, gdy ruszyli powoli w stronę laboratorium, z każdym krokiem czując narastające napięcie. Drzwi do sekcji badawczej drgnęły…