Zorion, Lea i Miko siedzieli na skraju ogromnego krateru, który błyszczał delikatnym, srebrzystym światłem. Odkąd ich rodziny przybyły na Silverion — planetę krążącą wokół zimnej gwiazdy — każda doba przynosiła coś nowego, a czasem przerażającego. Zorion, najstarszy z nich, miał już piętnaście lat i zawsze szukał okazji do odkrycia czegoś niezwykłego, nawet jeśli wiązało się to z ryzykiem. Po drugiej stronie kolonii, wśród skał przypominających zamrożone fale, rozgrywały się dziwne zjawiska. Ostatniej nocy system komunikacyjny wyłapał sygnał o nietypowej częstotliwości. Sygnał był rytmiczny, jak bicie serca. Nikt z dorosłych nie potrafił go odszyfrować. Chociaż oficjalnie zabroniono dzieciom opuszczać wyznaczone strefy, Lea, utalentowana programistka, ukradkiem przekopiowała dane na swój holowatch. Po południu, kiedy reszta kolonistów spała po nocnej zmianie, cała trójka wyślizgnęła się poza zabezpieczony obszar. Piasek pod ich butami był śliski od nieznanego minerału, który świecił w ciemności. Zbliżyli się do jaskini, z której — według Leinych obliczeń — pochodził sygnał. — Myślicie, że to na pewno dobry pomysł? — zapytał szeptem Miko, najmłodszy z nich, rozglądając się nerwowo. — Jeżeli to tylko zwykła awaria, to wrócimy. Ale jeśli to coś więcej... musimy to zobaczyć — odpowiedział Zorion, próbując ukryć własny niepokój. Weszli do środka. Powietrze pachniało metalem, a ściany pokrywały dziwne, luminescencyjne wzory, których jeszcze nie widzieli w żadnym oficjalnym raporcie. Przez chwilę nikogo nie było słychać — nawet ich oddechy wydawały się tłumione przez nieziemskie echo. Wtem holowatch Lei ożył. Na ekranie pojawił się nowy ciąg symboli. Nagle światło w środku przygasło, a z głębi jaskini rozległ się głuchy, nieludzki dźwięk. Zorion zrobił krok do przodu, a wtedy ziemia pod jego stopami zaczęła się rozsuwać, odsłaniając spiralne schody prowadzące w dół — tam, gdzie sygnał pulsował coraz mocniej...