Kacper z niedowierzaniem patrzył na rozległe, pokryte kurzem sale starego muzeum. Był wieczór, a światło lamp z zewnątrz rzucało złote refleksy na wypolerowane podłogi i tysiące przedmiotów – od pękniętych monet, przez dziwne instrumenty, aż po portrety postaci z tak odległych czasów, że imiona ich dawno pokrył pył. Muzeum, opuszczone przez zwiedzających, miało w sobie coś hipnotycznego i niepokojącego. Jako wolontariusz miał zamknąć budynek po godzinach – zadanie, które powierzyła mu nauczycielka historii. Wszyscy inni już dawno poszli do domu. Przechodził powoli między eksponatami, zatrzymując się przy szczególnie dziwacznym zestawie: stary zegar kieszonkowy, oprawiony pierścieńmi z metalu, leżał obok mechanicznej rzeźby sowy. Nagle poczuł, jak przez chłodne powietrze przebiega ledwo słyszalny szept. "Proszę... jeszcze chwilę..." – zabrzmiało, jakby dźwięk przenikał bezpośrednio do jego myśli. Kacper rozejrzał się gwałtownie, szukając źródła głosu. Wszystko wydawało się jak zawsze – nieruchome, ciche, martwe. Ale dźwięk powtórzył się, wyraźniej: "Pomóż mi znaleźć... czas...", i wtedy wskazówki zegara poruszyły się lekko. Kacper zawahał się, przez moment rozważając, czy to nie jakieś figle wyobraźni. Ale wtedy sowa poruszyła skrzydłem – sztywno, ale zdecydowanie – i jej mechaniczny dziób otworzył się z cichym zgrzytem. "Już czas," powiedziała sowa głosem metalicznym, a jej świecące oczy patrzyły prosto na chłopaka. "Tu chodzi o więcej niż tylko przedmioty." Przez uszy Kacpra przemknęło coś jak wiatr – krótka wizja: mroczne korytarze, ukryte drzwi, rozmyte postacie w strojach z innych epok. Sowa zamilkła, jakby czekała na odpowiedź. Wskazówki zegara zatrzymały się nagle na północy. Kacper poczuł, jak dreszcz przebiega mu po karku. Co, jeśli to nie tylko złudzenie? Zanim zdążył zebrać myśli, światło w sali zaczęło przygasać, a kolejne przedmioty – klucze, medaliony, stara, haftowana chusta – zaczęły szemrać własnymi, nieskończenie cichymi głosami. Wśród fal szepty wyłoniło się jedno pytanie skierowane prosto do Kacpra: "Czy jesteś gotów posłuchać, co mamy do powiedzenia?" Nim odpowiedział, drzwi do sali zamknęły się z głuchym trzaskiem, a zegar wybił pierwszą nocną godzinę.