Była jesień. Stare mury liceum zamieniały się codziennie w labirynt zagadek – przynajmniej tak twierdził Andrzej, który znał tu każdy zakamarek. W czwartkowe popołudnie czwórka przyjaciół: Lena, Andrzej, Igor i Sara, ukryli się w opuszczonej części szkoły, gdzie podobno nikt już nie wchodził, odkąd kilka lat temu ktoś z nauczycieli zasłabł na końcu dziwnie ciemnego korytarza. – Sprawdźmy to miejsce – zaproponowała Lena, zaciskając nerwowo dłonie na plecaku. – Skoro nikt tam nie chodzi, to pewnie jest coś ukrytego. – Może duchy? – Igor próbował żartować, ale głos mu zadrżał. – Albo coś dużo gorszego – dodał Andrzej, poprawiając okulary. Szybko jednak pokazał wygięty w łuk fragment klucza, który kiedyś znalazł w starej bibliotece. Przemykali cicho przez szerokie schody i długi, wyłożony skrzypiącymi deskami korytarz. Światło wpadające przez okna malowało fale na zakurzonych ścianach. Za ostatnimi drzwiami – na końcu korytarza – panował półmrok. Drzwi były masywne, z wielką, żeliwną klamką, a na drewnie ktoś narysował kredą dziwaczny symbol. Sara ostrożnie położyła dłoń na klamce, ale Andrzej powstrzymał ją gestem i wsunął klucz do zamka. Przekręcił. Zamek jęknął, a Lena poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła. – Gotowi? – szepnął Igor. Drzwi otworzyły się z jękiem. Za nimi rozciągała się nienaturalnie ciemna przestrzeń. Było cicho, tak cicho, że można było usłyszeć własne myśli. Nagle, gdzieś w głębi rozległ się szept – ledwie słyszalny, jakby ktoś mówił coś tuż przy ich uszach, choć nikogo nie było widać. Wszyscy zamarli. Lena poczuła, jak wszystkie emocje – strach, ciekawość, niepokój – wirują w niej jednocześnie. Chciała się cofnąć, ale nogi nie chciały się ruszyć. Wtedy z ciemności wyłonił się cień. Był wysoki, zamazany i poruszał się bezszelestnie. W jego obecności powietrze stało się gęste, a ściany jakby się przybliżyły. – Kim jesteście? – rozległ się głos, głęboki i dziwnie znajomy. Przyjaciele spojrzeli po sobie w panice, nie wiedząc, czy uciekać, czy zostać, i wtedy...