Na półce z dramatami, między Szekspirem a Tokarczuk, Maja chowała listy. Niepodpisane, pisane nocą, kiedy serce wtedy miało najgłośniejszy ze wszystkich głos. Biblioteka pachniała kurzem, a listopadowy deszcz kleił szyby do całego południa. Tylko tam mogła wypuścić gniew, wstyd i tęsknotę bez świadków, poza szelestem kartek. Pisała do nikogo o wszystkim, co ją uwierało między lekcjami od tygodni. Zostawiała kartki w tomie o bohaterach, których decyzje boliły ją najbardziej. Odpowiedź pojawiła się w środę, chociaż Maja nikomu nie mówiła o zwyczaju. Ktoś napisał na marginesie: "Słyszę to samo", tym samym pochyłym pismem. Przez sekundę pomyślała, że to lustro, albo po prostu żart bibliotekarki. A potem serce zabiło jak na starcie, choć nie było biegu. Emocje, których się wstydziła, nagle zyskały kształt czyjejś ręki i ołówka. Sprawdziła to następnego dnia, zostawiając surowe zdanie o ojcu, który wyjechał. Po południu czekała odpowiedź: "Nie musisz być twarda; spotkajmy się o zmierzchu na dachu." Maja odczytała ją dziesięć razy, aż litery zaczęły drżeć jak w autobusie. Napisała do Oliwii: "Gdybym zgłupiała, zatrzymaj mnie", lecz wiadomość nie wyszła wcale. Zostawiła więc telefon w kieszeni, jakby cięższy od nagłych myśli niż zwykle. Schody na dach były wąskie, metalowe, i śmierdziały mokrą rdzą po deszczu. Miasto świeciło poniżej, a boisko pustoszało, jakby ktoś ściszył dźwięk świata na chwilę. Maja liczyła oddechy, aż niepokój skleił się w jeden plastyczny ciężar pod mostkiem. W uchylonych drzwiach dachówki jęczały, a klamka była lodowata i dziwnie oporna. Niebo miało kolor kałuży, w której już raz utopiła swój krzyk wewnętrzny. Na balustradzie leżał złożony na pół kartonik, spięty niebieską, zużytą gumką recepturką. Rozciągnęła gumkę, czując, jak palce zdradzają ją ledwie zauważalnym drżeniem mimo woli. W środku było zdanie "Przyszłaś" oraz podpis, aż zbyt prosty: "Echo". Wiatr poruszył kartką, a za jej plecami zadzwonił klucz, choć drzwi były otwarte. Maja odwróciła się zbyt szybko, tracąc równowagę, gdy usłyszała swoją własną szeptaną prośbę blisko ucha. "Maju, nie uciekaj", powtórzył głos, do bólu identyczny z jej zapisem z wczorajszej kartki. Z ciemnego korytarza wysunęła się sylwetka w kapturze, z gumką na nadgarstku. W świetle latarni mignęła bransoletka z literą M, identyczna jak jej własna. "Jeśli chcesz wiedzieć, kim jesteśmy, zrób krok", powiedział głos, już nie szeptem. Pod stopą Maji zaskrzypiała kratownica, a wiatr nagle ucichł, jakby czekał też.