Budzik zadzwonił z siłą, której Igor nawet nie próbował ignorować. Był czwartek, a czerwcowe słońce już od rana podgrzewało atmosferę w bloku na Zaspie. Liceum było dziś wyjątkowo puste – wielu uczniów zniknęło, przygotowując się do egzaminów końcowych, lecz Igor, Lena i Wojtek spotkali się jak zawsze na przystanku tramwajowym. Z pozoru nic ich nie łączyło. Igor był programistą-amator, Lena trenowała sztuki walki, a Wojtek grał w kapeli i uwielbiał filozoficzne dyskusje. Tego dnia jednak czuł się dziwnie – od kilku dni śniły mu się rzeczy, które potem się spełniały. Lena odkryła, że jednym dotykiem potrafi wyczuć cudze emocje, a Wojtek... Wojtek czasem słyszał ciche szepty w miejscach, gdzie nikt nie powinien być. Gdy tego ranka szli przez korytarz starego skrzydła szkoły, minęli zamknięte drzwi do archiwum. Klucz do nich, leżał dziwnie przekręcony w zamku. Lena poczuła nagle niepokój, Igorowi zaszumiało w uszach, a Wojtek, jakby na zawołanie, usłyszał w głowie nieprzyjemny zgrzyt. – Coś tu jest nie tak – wyszeptała Lena. Igor spojrzał na nią pytająco, lecz Lena już sięgała po klamkę. Drzwi skrzypnęły, a za nimi ukazał się korytarz, jakiego nie znali: ciemny, pełen starych, popękanych kafelków, z których biło dziwne światło. W oddali zamigotała sylwetka – jakby cień chłopca w ich wieku, który znał ich imiona. Zanim zdążyli się odezwać, światło zgasło, a oni nagle poczuli, że wszystkie ich zmysły się wyostrzyły. W tej chwili usłyszeli za sobą trzask zamykających się drzwi i zrozumieli, że nie są już w swojej szkole. Igor zobaczył na ścianie cyfrowy napis: 'JEDNO Z WAS NIE WRÓCI'. Na końcu korytarza rozległ się głuchy, przeciągły dźwięk, a cień chłopca zniknął. ...