W samym sercu Szmaragdowego Lasu, gdzie ścieżki znikały pod miękkim mchem, a poranne mgły unosiły się leniwie nad koronami drzew, trójka przyjaciół – Lena, Antek i Maks – spotykała się każdego tygodnia na wspólne eksploracje. Każde z nich miało swój talent: Lena rozumiała mowę ptaków, Antek znakomicie tropił ślady, a Maks znał wszystkie rośliny jak własną kieszeń. Tym razem jednak ich przygoda miała być inna. Od kilku dni zwierzęta w lesie zachowywały się wyjątkowo dziwnie. Wiewiórki znikały na całe godziny, sarny chowały się w najgęstszych zaroślach, a sowy niepokojąco pohukiwały jeszcze przed zachodem słońca. Najbardziej jednak niepokoiło ich coś innego – tuż po zmroku, z głębi lasu dochodził metaliczny, powtarzający się dźwięk. Przypominał echo stukotu, jakby ktoś grał na ukrytym instrumencie. "Może to tylko wiatr," mruknął Maks, jednak nikt mu nie uwierzył. Tego dnia postanowili, że pójdą głębiej niż kiedykolwiek wcześniej. Wzięli latarki, notatniki i stare okulary noktowizyjne, które Antek dostał od dziadka. Im bardziej wchodzili w gąszcz, tym dziwniejsze rzeczy widzieli. Drzewa powyginane w nienaturalnych kształtach, ślady łap, jakich nie potrafili rozpoznać, a nawet porzucone gniazda ptaków. Nagle z liści tuż obok nich wyłonił się wielki, czarny kruk i zostawił im pod nogami pióro o jasnozielonym odcieniu. "To niemożliwe... Krucze pióra nigdy nie są zielone," szepnęła Lena i schyliła, by je podnieść. W tym samym momencie rozległ się ten sam tajemniczy dźwięk – głośniejszy, niż kiedykolwiek wcześniej. Przyjaciele spojrzeli na siebie, wiedząc, że już nie mogą zawrócić. Ruszyli w stronę źródła dźwięku, nieświadomi, co czeka ich między zagadkowo połamanymi drzewami. I wtedy, gdy stanęli na polanie ukrytej pośród gęstwiny, zobaczyli coś, co na zawsze zmieniło ich spojrzenie na Szmaragdowy Las...