Za panoramicznym oknem mostka rozciągała się nieskończona czerń kosmosu, przecięta jedynie rozświetlonymi igłami gwiazd. Statek badawczy „Libra” sunął powoli, otoczony szronem kosmicznego pyłu. Kapitan Mara Rawling siedziała pochylona nad konsolą, podczas gdy inżynier Mikołaj Grun i biolog Tessa Jun stali tuż za nią, wpatrując się w powiększający się kształt na monitorze. Była to opuszczona stacja badawcza Prometheus, o której krążyły plotki wśród najwytrwalszych eksploratorów — stacja, która zamilkła bez śladu dziesięć lat wcześniej. — Skany wykrywają energię resztkową i… ruch? — mruknął Mikołaj, niepewnie obracając się do pozostałych. Mara wcisnęła przycisk komunikatora. — Przygotować się do dokowania. Sprawdzimy to własnoręcznie. Po chwili załoga w pełnych skafandrach sunęła korytarzem łącznika, słysząc tylko własny oddech i ciche brzęczenie systemów podtrzymywania życia. Drzwi do wnętrza stacji otworzyły się z jękiem, ukazując korytarze oświetlone tylko awaryjnymi, mrugającymi światłami. — Ktoś tu był niedawno — szepnęła Tessa, podnosząc z ziemi jeszcze ciepły klucz serwisowy. W głąb stacji prowadziły ślady stóp. Załoga ruszyła ostrożnie, aż w końcu dotarli do głównej sali, gdzie w powietrzu wciąż unosił się pył. Z ciemnego kąta dobiegł dźwięk — coś w rodzaju echa, jakby czyjeś kroki powtarzały się nieskończenie. Mara podniosła latarkę. — Tu nie jesteśmy sami — wyszeptała, a w tej samej chwili tuż za nimi rozległ się przeciągły, metaliczny pisk...