Kosmiczna cisza była inna od każdej innej ciszy – nie miała ani końca, ani początku. Chiara patrzyła z zaciekawieniem przez przezroczystą kopułę pokładu obserwacyjnego statku Aurora, który sunął łagodnie przez mgławicę Andromedusa. Obok niej, w wygodnych, obrotowych fotelach, siedziały jej przyjaciółki: Lu i Tami. Wszystkie były studentkami pierwszego roku elitarnych studiów na Akademii Kosmicznej, ale teraz – w ramach praktyk – zamiast ślęczeć nad podręcznikami, miały rozwiązać prawdziwą zagadkę. Ich zadaniem było zbadać starą stację badawczą, Vesper XI, opuszczoną od dekady po tajemniczym wypadku. Gdy Aurora wchodziła na orbitę wokół opuszczonego kompleksu, Lu zerknęła na migające kontrolki konsoli. – Dziewczyny, mam coś – powiedziała ściszonym głosem. – Skanery złapały nieznany sygnał. Idzie prosto ze stacji. Tami przez chwilę słuchała trzasków i pisków przypominających zakodowane wiadomości. – To nie jest standardowy sygnał ratunkowy. On... jakby się powtarza, ale trochę się zmienia. To brzmi prawie jak... echo głosu. Chiara patrzyła przez iluminator, widząc, jak światła Auroli odbijają się od zardzewiałych paneli stacji. Wokół niej unosiły się drobinki lodu, jakby zamrożony deszcz. – Możemy tam wejść? – zapytała cicho. Lu sprawdziła czy wszystkie systemy są gotowe do dokowania. – Jest bezpiecznie, przynajmniej według czujników. Ale coś mi tu nie pasuje. Jeżeli ktoś tam jest, czemu nie wysłał normalnego wezwania o pomoc? Zdecydowały się wylądować. Drzwi do śluzy stacji zaskrzypiały, a wnętrze tonęło w półmroku. Każdy krok odbijał się echem w pustych korytarzach. Ściany pokrywał szron, ale komputer stacji uruchomił się, jak gdyby czekał na kogoś od lat. Nagle na ekranie kontrolnym zamigotał napis: „PRZYBYLIŚCIE?”. Zaraz potem z głośników rozległ się tajemniczy, zniekształcony szept, w którym każda z dziewczyn rozpoznała swoje własne imię...